องสี่ เจ้าถูกเจ้าสุนัขใหญ่ตัวนั้นทำให้ตกใจหรือ” เจียงเชี่ยวเห็นสีหน้าที่แปลกไปของเจียงซื่อ จึงใช้มือแตะเข้าที่บ่าของอีกฝัง
เพียงแค่ไปจวนฉังซิงโหวมา ก็ทำให้สองพี่น้องนี้สนิทสนมกันขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
“เปล่า” เจียงซื่อยิ้มๆ
เจ้าเอ้อร์หนิวเป็นสุนัขตัวหนึ่งที่นิสัยไม่ชอบอยู่อย่างเงียบเหงา จะไปนับอะไรกับแค่มากลั่นแกล้งเจ้าบ่าวแบบนี้ โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ขุดคุ้ยเอาศพจากสวนของจวนฉังซิงโหวลากออกมาเล่นแค่นี้นางก็ขอบคุณฟั้าดินมากพอแล้ว
พอเจียงซื่อคิดมาถึงตรงนี้ ก็ตระหนักดีว่าอวี้จิ่นนั้นก็ลำบากไม่น้อย
ตัวเองเป็นเจ้านายแท้ๆ ยังจะต้องมาตามเช็ดตามล้างเรื่องแบบนี้อีกด้วยหรือ
อวี้จิ่นผู้ที่ถูกเจียงซื่อเห็นใจอยู่นั้นก็กลับมายังจวนที่อยู่ในตรอกเชวี่ยจื่อ และตะโกนออกไปทางลานกว้างหน้าบ้าน “เอ้อร์หนิว ออกมานี่”
เพียงไม่นานเอ้อร์หนิวก็ส่ายหางดุ๊กดิ๊กออกมา วิ่งคาบหมวกเจ้าบ่าวออกมาวางตรงหน้าอวี้จิ่นอย่างดีใจ
อวี้จิ่นมองไปยังพู่ห้อยของหมวกอย่างเงียบๆ
เขาเลี้ยงสุนัขวิเศษอยู่หรือนี่…
หลงต้านองครักษ์เงาที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใดก็ปรากฏตัวขึ้นพลางเข้ามารายงาน “เจ้านาย บ่าวว่าเจ้าเอ้อร์หนิวทำเกินไปแล้วขอรับ เหตุใดถึงไปก่อความวุ่นวายของงานมงคลคุณชายญาติผู้พี่แบบนี้”
เจ้าสุนัขชั่วตัวนี้ได้รับความเอ็นดูจากเจ้านายมากกว่าเขาที่อยู่ข้างหน้าได้อย่างไร เขารอคอยเวลาที่เหมาะสมเช่นนี้มานานแล้ว
“ก่อความวุ่นวาย?” อวี้จิ่นย
