กคิ้วขึ้น หมุนกายกลับไปลูบหัวเจ้าเอ้อร์หนิว “ก็ไม่นะ ข้าว่ามันรู้ใจข้ายิ่งนัก”
หลงต้านกะพริบตาปริบๆ หน้าตาจริงจัง“เจ้านายกำลังโกหกข้าอยู่ใช่หรือไม่”อวี้จิ่นละสายตาไปมองหลงต้านแวบหนึ่ง
หลงต้านส่ายหน้า
ไร้เหตุผลสิ้นดี เจ้าบ่าวเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจ้านายเชียวนะ เหตุใดเจ้าเอ้อร์หนิวไปสร้างความวุ่นวายกลับได้รับความดีความชอบได้
หรือเป็นไปได้ว่า คุณชายญาติผู้พี่ไปผิดใจอะไรกับเจ้านายของเขาเสียแล้ว
หลงต้านพลางคิดในใจหลายตลบ แต่ก็คิดไม่ออกว่าคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงไปทำเรื่องอะไรให้ผิดใจกับเจ้านายของตนเองเข้าได้นายเพิ่งจะกลับมาจากทางใต้ได้ไม่นาน อีกทั้งกับลูกพี่ลูกน้องก็แทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ ทั้งสิ้นว่าไปตามเหตุผลแล้วก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้
เอ้อร์หนิวจงใจเห่าใส่หลงต้าน
หลงต้านไม่พอใจ
ปวดใจเหลือเกิน เจ้านายกับเจ้าเอ้อร์หนิวจะต้องมีความลับอะไรที่รู้กันเป็นแน่ แต่เขากลับไม่รู้สินะ
ในขณะที่หลงต้านกำลังโกรธเคืองอยู่กับตัวเองหน้าประตูก็มีคนเข้ามารายงาน “มีคนจากวังมาขอรับ”
“เชิญให้เข้ามา” อวี้จิ่นกล่าวเสียงเรียบ
เอ้อร์หนิวรู้งานรีบคาบหมวกออกไปซ่อน
ไม่นานนักก็มีขันทีใบหน้าขาวสะอาดไร้หนวดเคราเข้ามา
“คารวะองค์ชาย”
“กงกงมีธุระอะไรหรือ” อวี้จิ่นยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้หินเช่นเดิมไม่มีท่าทีขยับ
ขันทีที่เข้ามาก็ไม่กล้าที่จะไม่พอใจพลางยิ้มกล่าว“พระสนมให้ข้าน้อยมาสอบถามพ่ะย่ะค่ะ ว่าเหตุใจวันนี้องค์ชายไม่ได้ไ
