่านั้นให้กลายเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจลบเลือน
“พี่ลู่จื่อ พี่จะบอกเรื่องนี้กับซื่อจื่อไหม”
“บอกอะไร บอกว่าพวกเราเห็นผีน่ะเหรอ เจ้าคิดว่าซื่อจื่อจะเชื่อ? ถ้าไปบอกแบบนั้น ซื่อจื่อคงคิดว่าพวกเราวางแผนจะทำอะไร ถึงเวลานั้นก็เตรียมตัวไปอยู่เป็นเพื่อนผีสาวนั่นได้เลย”“งั้นก็ไม่ต้องบอก ไม่บอก”
หลังจากบ่าวรับใช้หนุ่มทั้งสองตกลงกันได้ ต่างก็เหม่อมองไปบนฟั้าเหนือคานห้องจนกระทั่งฟั้าสว่าง
อีกด้านหนึ่ง เจียงซื่อค่อยๆ เดินผ่านสวนมืดนั้นไป ในขณะที่กำลังจะเดินไปที่หน้าต้นไม้ต้นหนึ่งจู่ๆ ก็มีเงาดำพุ่งตรงเข้ามา
