ผีนั่นรอให้ข้าเดินกลับไปก่อนแล้วค่อยจัดการกับพวกเราทีเดียว!” เท้าของอานจื่อยึดติดอยู่ที่พื้นราวกับมีรากงอกมาเหนี่ยวรั้งไว้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน
ลู่จื่อในขณะนั้นยอมเทหมดหน้าตัก
ไม่มีใครน่าสงสารเท่าเขาอีกแล้ว หน้าคะมำคางเกยอยู่บนเท้าของศพ ซ้ำยังไปนั่งทับฉี่คนอื่นเต็มๆ สู้ให้ผีมาบีบคอเขาให้ตายไปตอนนี้เลยยังดีเสียกว่า!
ลู่จื่อรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายพยุงตัวเองขึ้นมา หยิบพลั่วและลงมือขุดดิน
อานจื่อที่ตัวสั่นเทิ้มยืนมองลู่จื่ออยู่ไม่ไกล ขาของเขาเตรียมพร้อมสำหรับวิ่งหนีได้ทุกเมื่อ แต่เมื่อเห็นว่าศพหญิงสาวไม่กระดุกกระดิกแม้แต่น้อยเขาก็เริ่มสงบสติลง
“เจ้าจะยืนบื้อเป็นสากจนฟั้าสว่างเลยไหม” ลู่จื่อแผดเสียงคำราม
อานจื่อต่อสู้กับตัวเองสักพัก และค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปช้าๆ
ทั้งคู่ช่วยกันขุดหลุม เนื่องจากมีประสบการณ์ทำให้ความเร็วในการขุดหลุดนั้นเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวไม่นานหลุมก็ถูกขุดไว้เรียบร้อย
แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้มีผีผู้หญิงปรากฏอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่จึงไม่มีใครยอมหันหน้าไปมองร่างนั้นอีก พวกเขาดันร่างศพลงไปในหลุมอย่างกล้าๆ กลัวๆ รีบกลบดินและเอาตัวเองออกจากพื้นที่สยองขวัญนั้นโดยเร็วที่สุด
ทันทีที่กลับถึงห้อง บ่าวรับใช้หนุ่มทั้งสองก็รีบซุกตัวลงบนที่นอนทั้งที่ยังไม่ได้ล้างไม้ล้างมือ เสียงหายใจหอบดังไปทั่วห้อง
โดยส่วนใหญ่แล้ว หลังจากผ่านเหตุการณ์สยองขวัญมา กาลเวลาจะบ่มเพาะประสบการณ์เหล
