ากลัวจับใจ
ทันใดลู่จื่อก็ได้กลิ่นปัสสาวะโชยมา
อานจื่อเห็นอะไร ถึงกับกลัวจนฉี่ราดเลยเหรอ
ท้องฟั้ามืดเกินไปทำให้ลู่จื่อมองเห็นไม่ชัด เขาจึงขยับเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง พลางสอดส่องสายตาไปยังมือทั้งสองข้างของศพหญิงสาว
มือเรียวข้างหนึ่งที่ยื่นออกมาจากผ้าคลุมกำพลั่วเอาไว้!
เสียงลู่จื่อร้องครวญครางอยู่ในลำคอ เลือดร้อนพุ่งตรงไปที่หน้าผากของเขา
มาถึงคราวนี้คงไม่อาจหลอกตัวเองต่อไปได้อีกแล้ว พวกเขาเห็นผีจริงๆ!
ลู่จื่อเซถอยลงไป ก้นของเขาหย่อนนั่งอยู่บนตักของอานจื่อ
ท่าทีเสียอาการของลู่จื่อเป็นฟางเส้นสุดท้ายในความรู้สึกของอานจื่อ เขารีบผลักลู่จื่อออกไปให้พ้นทาง กระเด้งตัวขึ้นและสับเท้าวิ่งหนีไปทันที
ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว ยอมโดนซื่อจื่อฆ่าตายยังดีกว่าถูกผีผู้หญิงตามเอาชีวิต
ผีมีจริง!
ลู่จื่อผู้น่าสงสารถูกอานจื่อผลักล้มหกคะเมนจนคางของเขาไปเกยอยู่บนเท้าของร่างศพ
ลู่จื่อ “…”
อานจื่อที่ออกตัววิ่งหนีไปได้ระยะหนึ่งรู้สึกว่าด้านหลังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จึงหันกลับไปมอง
ผีผู้หญิงนั้นไม่ตามมา?
อานจื่อหยุดเท้า
“กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” ลู่จื่อรวบรวมสติข่มเสียงเข้มตวาดออกไป
อานจื่อยังคงยื่นนิ่งไม่ขยับไปไหน ปล่อยให้ร่างกายรับรู้ถึงลมเย็นเยือกที่พัดมาโดนขาทั้งสองข้าง“ไอเวร เจ้าจะฆ่าข้าให้ตายไปด้วยหรือไง” ลู่จื่อตะโกนด่ากราด “ไม่เห็นหรอว่าศพนี้มันไม่กระดุกกระดิก เจ้ายังไม่กลับมาช่วยกันขุดหลุมอีก!”
“พี่ลู่จื่อ หรือว่า
