บใช้อีกคนถอนหายใจ “จริงๆ แล้วเด็กนั่นก็น่าสงสารอยู่หรอก ข้าเคยเห็นนางตามแม่นางไปขายเต้าหู้…”
ลู่จื่อแสร้งหัวเราะ “หากนางไม่ไปเตะตาซื่อจื่อเข้าก็คงไม่ต้องมาอยู่ตรงนี้ แต่เอ๊ะอานจื่อ วันนี้เจ้าเป็นอะไรของเจ้า อ่อนไหวเป็นบ้าเลย”
“เอ่อก็ จื่ออิงดีกับข้าแล้วน่ะสิ”
“หึ ได้ลิ้มรสหญิงสาวมาล่ะสิ เจ้าถึงดูใจอ่อนขนาดนี้ แต่หากเจ้ายังมัวอ้อยอิ่งอยู่ ฟั้าก็จะสว่างแล้วนะ”
“ทำงาน ทำงาน”
ทั้งสองวางศพในห่อผ้าไว้ที่พื้น และเดินไปมุมหนึ่งของกำแพง
“เฮ้ย พลั่วหายไปไหนอันหนึ่ง”
