ไม้กัดริมฝีปากพลางยิ้มเยาะ
ข้ารับประกันว่าพวกเจ้าจะต้องชดใช้กรรมนั้นแน่!
ตอนนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าหลังจากออกจากห้องไปฉังซิงโหวซื่อจื่อเอาความอัดอั้นเหล่านั้นไประบายลงที่เด็กสาวที่นอนตายอยู่ตรงนั้น
“ชดใช้กรรม? เจ้าเชื่ออะไรพวกนี้ด้วยเหรอตลอดสองปีที่ผ่านมาพวกเราฝังศพตามคำสั่งซื่อจื่อแม้จะไม่ถึงสิบ แต่อย่างน้อยก็ต้องมีสักแปดหรือเก้า เจ้าเคยเห็นวิญญาณผีตัวไหนตามมาเอาชีวิตไหมล่ะ” บ่าวรับใช้อีกคนพูดเชิงไม่เห็นด้วย“อีกอย่าง คนที่ลงมือฆ่าก็คือซื่อจื่อ พวกเราแค่ช่วยฝังศพให้พวกนางได้ตายอย่างสงบเท่านั้น จะว่าไปแล้วพวกเรากำลังทำความดีต่างหาก ทำไมต้องมาชดใช้กรรมด้วย”
มีอีกประโยคหนึ่งที่บ่าวคนนั้นไม่ได้พูดออกมาคือถ้าจะต้องชดใช้กรรมจริงๆ คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือซื่อจื่อ
ยิ่งเจียงซื่อได้ฟังสีหน้าของนางก็ยิ่งแย่ลงการที่นางตัดสินใจจัดการลงมือเดรัจฉานตัวนี้แต่แรกเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้ว มิฉะนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีสตรีอีกกี่นางที่ต้องประสบกับเคราะห์ร้ายเช่นนี้
“ว่าไปแล้วก็จริง เอาเถอะ ทำงานต่อเถอะ” บ่าวรับใช้ที่แสดงความกังวลก่อนหน้านี้เดินมุ่งหน้ามาทางเจียงซื่อ
เจียงซื่อหมุนกำไลทองอย่างเบามือ ในหัวรีบประมวลผลว่าจะใช้ยาอะไรมาจัดการกับเด็กหนุ่มทั้งสอง
ทันใดนั้นเด็กหนุ่มที่ชื่อลู่จื่อก็ตะโกนขึ้นว่า “ไปตรงอื่น ที่ตรงนี้เพิ่งฝังไปก่อนหน้านี้ไม่นาน จริงสิได้ยินมาว่าเด็กสาวคนนั้นน่ะบ้านนางขายเต้าหู้ล่ะ”
บ่าวรั
