ละม้านั่งหินอยู่ชุดหนึ่ง เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การนั่งตากลมในช่วงฤดูร้อนยิ่งนัก เนื่องจากถูกสร้างอยู่บนเขาสูง หากยืนอยู่บนนั้นก็จะสามารถมองเห็นภาพสวนงดงามด้านล่างได้อย่างทั่วถึง
ฉะนั้นคนในศาลาจึงเห็นฉากที่เฉาซิงอวี้เดินมาพบกับหญิงสาวทั้งสองในสวนเมื่อครู่
ด้วยเหตุนี้เจียงเชี่ยนไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองนางยกถ้วยชาในมือขึ้นมาละเลียดอย่างแช่มช้า
เจียงเพ่ยรีบทำทีพะเน้าพะนอเจียงเชี่ยน มือที่จับราวชี้ไปด้านล่างเอ่ยขึ้นว่า “พี่สี่ช่างงามพริ้ง ยืนอยู่ท่ามกลางดอกโบตั๋นนั่นก็ยังโสภาโดดเด่นเสียยิ่งกว่าดอกไม้เหล่านั้น”
สามีของพี่รองทั้งสุภาพและปราดเปรื่องปานนั้นอีกทั้งยังมีตำแหน่งเป็นถึงฉังซิงโหวซื่อจื่อ นับว่าเป็นเขยที่หาได้ยากยิ่งนัก นางไม่เชื่อว่าพี่รองจะไม่เป็นกังวล
ยิ่งไปกว่านั้นคือความงามของเจียงซื่อที่แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันเองยังต้องชายตามอง ฉะนั้นไม่ต้องไปเดาเลยว่าพวกผู้ชายจะคิดอย่างไร
เจียงเชี่ยนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหิน ไม่ได้หันไปมองเจียงซื่อที่ยืนอยู่ข้างพุ่มดอกไม้ด้านล่าง แต่กลับหันไปจองหน้าเจียงเพ่ย
เจียงเพ่ยเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะไม่รู้ว่าตนทำสิ่งใดผิดไปเจียงเชี่ยนหัวเราะขึ้นอย่างไม่มีปีไม่มีขลุ่ย “จริงด้วย อย่าว่าแต่ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดเลยเพราะต่อให้ไปเที่ยวหาจนทั่วเมือง ก็เกรงว่าจะหาคนที่สวยกว่าน้องสี่ไม่ได้อีกแล้ว”
นางเอ่ยแผ่วเบาพลางชายตาไปมองเจียงซื่อที่กำลังเดินขึ้นมา “การที่ได้มี
