งนัก”
พวกหญิงสาวนั่งพักอยู่ในศาลาปาอินครู่หนึ่งก่อนที่เจียงเชี่ยนจะพากลับไปที่เรือน นางสั่งให้สาวรับใช้พาเจียงซื่อและคนอื่นๆ เข้าไปพัก
“เรือนฝังตะวันตกและฝังตะวันออกของซื่อจื่อยังคงว่างอยู่ ก่อนที่พวกเจ้าจะมา ข้าสั่งให้คนทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว น้องสาม น้องสี่ เจ้านอนที่เรือนฝังตะวันออก ส่วนน้องห้าและน้องหกนอนที่เรือนฝังตะวันตก พวกเจ้าว่าอย่างไร”
เจียงเพ่ยไม่รีรอให้ใครตอบ รีบแย่งพูดขึ้นว่า“พวกเราเอาตามที่พี่รองจัดแจงนั่นแหละเจ้าค่ะพี่รองช่างโชคดีเหลือเกิน พี่กับท่านพี่เขยแต่งงานมาตั้งหลายปี ท่านพี่เขยยังไม่มีอนุเลยสักคน”
เจียงเชี่ยนชายตามองไปที่เจียงเพ่ย ส่งยิ้มแต่มิได้ตอบสิ่งใด นางหันไปสั่งสาวรับใช้ให้พาทั้งสี่คนไปพักผ่อน
เจียงเพ่ยหน้าเหยเกด้วยความกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันควัน
จะว่าไปแล้วก็น่าแปลก ยามที่อยู่ต่อหน้าท่านแม่ใหญ่ ปากของนางทำให้นางได้ดิบได้ดี แต่ทำไมกับพี่รองดูเหมือนว่าคำพูดของนางจะดูไม่เข้าหูเอาเสียเลย
ทั้งที่สิ่งที่นางพูดก็เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจของผู้หญิงแท้ๆครั้นเจียงซื่อเห็นแววตาที่ว้าวุ่นสับสนของเจียงเพ่ยก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่
ช่างน่าสงสารเจียงเพ่ยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เอ่ยถ้อยคำเยินยอความรักของเจียงเชี่ยนและฉังซิงโหวซื่อจื่อโดยไม่รู้เลยว่านั่นเป็นการตบหน้าเจียงเชี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม้เรือนตะวันออกของซื่อจื่อจะมีขนาดไม่ใหญ่นัก ถึงกระนั้นก็เงียบสงบและงด
