ก่อนที่สาวรับใช้จะเข้ามาปรนนิบัติ เจียงเชี่ยนพยายามฝืนอาการเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างนำเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เรียบร้อย และเดินไปเปิดหน้าต่างภายในห้อง
สายลมที่พัดโชยเข้ามานำไอควันอุ่นจากภายนอกเข้ามาผสมกับกลิ่นฉุนภายในห้อง ให้ความรู้สึกชวนสะอิดสะเอียนยิ่งนัก
เจียงเชี่ยนคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้เสียตั้งนานแล้วนางยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สายตาเหม่อมองไปยังต้นกล้วยน้ำว้าสีเขียวมรกตด้านนอก
ตั้งแต่เกิดเรื่องขายหน้าที่จวนปัว ช่วงหลังมานี้นางจึงได้เห็นสายตาเย้ยหยันหลายคู่จากคนในจวนโหว นางตั้งใจจะรอให้เรื่องซาลงก่อนแล้วค่อยเชิญเจียงซื่อมาที่จวน แต่ดูเหมือนเฉาซิงอวี้จะรอไม่ได้
นางเองก็ไม่กล้าปล่อยให้เรื่องนี้ยืดเยื้อออกไปเพราะนางรู้ดีกว่าใครว่าเฉาซิงอวี้เป็นคนอย่างไรคนเช่นนี้หากคลุ้มคลั่งขึ้นมาก็คงถึงขั้นสติหลุดเลยทีเดียว
รีบสะสางให้เสร็จดีกว่าปล่อยไว้ให้ค้างคา หากปล่อยให้เฉาซิงอวี้ลากเจียงซื่อเข้ามาในวังวนแห่งความโชคร้ายนี้ด้วย สู้เชิญเจียงซื่อมาให้ดูจนพอใจตามความต้องการเขาเสียยังดีกว่าเจียงซื่อเป็นลูกพี่ลูกน้องของนาง ทั้งเป็นสตรีสูงศักดิ์ของจวนปัว เฉาซิงอวี้คงไม่กล้าลงไม้ลงมือคงอยากดูเป็นอาหารตาเท่านั้น
เสียงของสาวรับใช้ดังขึ้นจากด้านนอก เจียงเชี่ยนขานรับ นางไม่ได้หันไปดูสาวรับใช้ที่เดินเรียงแถวเข้ามา เพียงแต่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องหนังสือลำพัง
จากสถานการณ์ของนางตอนนี้ การจะเชิญเจียงซื่อมาที่จวนคงไม่ใ
