ช่เรื่องง่าย
ในสายตาท่านย่า ตัวนางเป็นตัวกาลกิณี ต่อให้เจียงซื่อยอมมา ก็เป็นไปได้ว่าท่านย่าจะไม่อนุญาตเจียงเชี่ยนบรรจงเขียนทุกตัวอักษรลงในจดหมายทั้งสองฉบับ จากนั้นก็สั่งให้คนนำไปส่งที่จวนตงผิงปัว
…………
เมื่อเอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อได้จดหมายจากเจียงเชี่ยนน้ำตาของนางไหลอาบข้างแก้ม นางเดินไปที่ตำหนักฉือซินพร้อมกับดวงตาที่ยังบวมช้ำอยู่เล็กน้อย
มีเสียงร้องเพลงเอ็ดอึงดังออกมาจากตำหนักฉือซิน
หลังจากที่ดวงตาของเฝิงเหล่าฮูหยินดีขึ้น นางก็ชอบดูละครมากกว่าก่อน แต่จากสถานะการเงินของจวนปัวแล้ว การจ้างคณะละครมาเป็นประจำทุกปีคงเป็นเรื่องไม่เหมาะนัก ยังดีที่นายท่านรองเจียงเป็นคนกตัญูจึงได้ซื้อเด็กผู้หญิงวัยสิบขวบต้นๆ สองคนมาจากคณะละคร เพื่อมาสร้างความสำราญใจให้แก่เหล่าฮูหยินโดยเฉพาะ
“เหล่าฮูหยิน เอ้อร์ไท่ไท่มาแล้วเจ้าค่ะ”
ในขณะนั้นยังไม่ถึงเวลาน้อมทักตามธรรมเนียมปฏิบัติ แม้เฝิงเหล่าฮูหยินจะได้ยินแต่ก็ไม่ได้กระดิกแม้แต่หางคิ้ว นางยังคงหลับตาพลางเคาะตามจังหวะเพลงที่เด็กสาวในชุดงิ้วทั้งสองกำลังขับร้องท่าทีเฉยเมยของเฝิงเหล่าฮูหยินที่แสดงต่อเซียวซื่ออย่างโจ่งแจ้งก็มิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด
ผู้คนในตำหนักฉือซินต่างรู้ดีว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะเหล่าฮูหยินยังคงรู้สึกยังโกรธเคืองเซียวซื่อไม่หาย
เรื่องนี้จะโทษเฝิงเหล่าฮูหยินที่โกรธเคืองคงไม่ได้เรื่องพิธีกรรมของหลิวเซียนกูที่กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนในเมืองก็
