หน้าคุณชายสามเวิน รวบรวมความคิดว่าควรจะพูดอย่างไรดีให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น
ทว่าทันทีที่สายตาของเวินสือเหนียนมองมา เขาก็หุบปากฉับ
มีคุณเฝ่ยกับไม่มีคุณเฝ่ยอยู่ คุณชายสามเวินเหมือนเป็นคนละคน
หลังจากขอที่อยู่ของที่พักคืนนี้ไว้แล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็ลงจากรถและเดินเที่ยวไปรอบ ๆ เธอปฏิเสธเวินสือเหนียนที่จะมาเป็นพื่อน สาเหตุหลักคือ เธอต้องการตามหาคนที่ใช้ธงเรียกวิญญาณล่อลวงดวงวิญญาณว่าอยู่ที่ไหน
ทว่าช่างน่าเสียดาย แม้จะเดินไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบคนหรือสถานที่น่าสงสัยเลย
ที่พักโฮมสเตย์ที่เวินสือเหนียนจองไว้ล่วงหน้า เป็นแบบโบราณ ทำให้ยากที่จะแยกออกว่าหลังไหนคือหลังไหน เฝ่ยไป๋ลู่ที่มือข้างหนึ่งถือขนมชนิดต่าง ๆ ใช้มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ออกมา และถามพนักงานหญิงที่แผนกต้อนรับ “สวัสดีค่ะ ห้องนี้อยู่ตรงไหนเหรอคะ?”
ทันทีที่พนักงานดูชื่อและหมายเลขห้องพักก็รู้ทันทีว่านี่คือ แขกผู้ทรงเกียรติที่ผู้จัดการพูดถึง
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าของเธอ และพูดอย่างกระตือรือร้น “ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว! กรุณากรอกข้อมูลที่อยู่อาศัย ทำตามขั้นตอน แล้วดิฉันจะนำคุณไปที่ห้องนะคะ”
เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าและกล่าวขอบคุณ เธอรับปากกามา กำลังจะกรอกข้อมูลที่อยู่อาศัย
พลันก็มีเสียงดัง ‘ตุบ!’
มือใหญ่กดลงกระดาษ
ดึงอย่างไรก็ไม่ขยับ
เฝ่ยไป๋ลู่มองตามมือข้างนั้นไป พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นผู้ชายหลังเสือเอวหมี*[3] ฟันของเขามีทองฝังอยู่และบนคอมีสร้อยทองสวมใส่
