แสดงถึงนิสัยชอบอวดความร่ำรวย
“คุณเพิ่งบอกไม่ใช่เหรอว่าห้องเต็มหมดแล้ว? ทำไมพอเป็นเธอถึงมีห้องแล้วล่ะ? ร้านใหญ่แต่รังแกลูกค้างั้นเหรอ?” เขาตบโต๊ะแผนกต้อนรับด้วยความโกรธ
ชายคนนั้นมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร และพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง “ฉันมาก่อน เธอไปหาบ้านหลังอื่น ฉันจะอยู่ห้องนี้!”
พนักงานหญิงแทบจะร้องไห้แล้ว “ต้องขออภัยด้วยค่ะคุณผู้ชาย นี่คือห้องที่ผู้จัดการจองไว้ล่วงหน้าสำหรับแขกวีไอพี ไม่อนุญาตให้ลงทะเบียนจากภายนอก และให้คุณผู้หญิงคนนี้เข้าพักเท่านั้นค่ะ”
แขกวีไอพี? แล้วเขาไม่ใช่หรือไง? เวินเหวินเต๋อดึงสร้อยทองเส้นใหญ่บนคอ แล้วมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างรังเกียจ ของทั้งหมดบนตัวเธอยังแพงสู้รองเท้าของเขาไม่ได้เลย
“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? คิดไม่ถึงว่าจะกล้าพูดแบบนี้กับฉัน! เรียกผู้จัดการของเธอออกมาเลย!” เวินเหวินเต๋อจ้องเขม็งอย่างดุร้าย ทำท่าทางโอหังยิ่งกว่าเดิม “โฮมสเตย์นี้เป็นของคุณสายสามเวิน ฉันคือสมาชิกครอบครัวคนหนึ่งของตระกูลเวินที่มาจากเมืองหลวง บางทีห้องนี้อาจจะเก็บไว้สำหรับฉันก็ได้!”
ยิ่งเวินเหวินเต๋อคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้มากขึ้น เขาพยักหน้าซ้ำ ๆ “ใช่แล้ว! แขกวีไอพีที่เลอค่าที่สุดในวันนี้คือฉัน!”
มุมปากเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก
ทันใดเสียงเฉยชาดังขึ้นจากด้านหลัง “งั้นเหรอ?”
“แน่นอน!” เวินเหวินเต๋อหันหน้าไปมอง เพื่อดูว่าไอ้คนตาถั่วคนไหนกล้าตั้งคำถามกับเขา ดัง
