คำพูดเพียงประโยคเดียวของเจียงซื่อรั้งตัวพ่อบ้านเอาไว้ได้ จากนั้นนางจึงเดินเข้าไปในจวน
พ่อบ้านรีบแจ้งคนเฝั้าประตูให้จัดเตรียมสำรับน้ำชาให้หญิงผู้นั้นและรีบเดินตามเจียงซื่อเข้าไป
เจียงจั้นวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของพ่อบ้านแล้วเอ่ยถามว่า “รีบร้อนเช่นนี้จะไปไหนหรือ”
ตั้งแต่ไหนแต่ไร พ่อบ้านไม่ได้ชายตามองคุณชายรองที่ดูไร้อนาคตคนนี้อยู่แล้ว แตกต่างจากเจียงซื่อ เพราะเมื่อช่วงสองสามวันก่อนนางได้แผลงฤทธิ์สั่งสอนปั้าหลิวอดีตแม่ครัวประจำจวนไปเรียบร้อย ทำให้ตอนนี้เขาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ “นายท่านรองสั่งให้นำตัวหลิวเซียนกูออกไป แต่เมื่อครู่ คุณหนูสี่เพิ่งบอกให้นางอยู่ต่อข้าจึงต้องนำเรื่องนี้ไปรายงานนายท่านรองขอรับ”
เจียงจั้นถลึงตาใส่พ่อบ้านพลางกำชับว่า “จะพูดสิ่งใดก็ระมัดระวังหน่อยแล้วกัน!”
เจียงซื่อเดินเข้ามาในจวนได้ไม่นานก็พบหลิวเซียนกูถูกบ่าวรับใช้พาเดินมา ลูกศิษย์ที่เดินตามมาด้านหลังถือห่อผ้าติดมือมาด้วย
“เซียนกูจะออกไปข้างนอกหรือ”“คุณหนูสี่ ข้าจะไปจากจวนแล้วเจ้าค่ะ” ยามอยู่ต่อหน้าผู้คน หลิวเซียนกูจะพยายามรักษาท่าทีให้ห่างเหิน
เจียงซื่อขมวดคิ้ว “หากข้าจำไม่ผิด ท่านย่าสั่งให้ท่านอาสะใภ้รองต้อนรับท่านเป็นเวลาสามวันวันนี้เพิ่งจะเข้าวันที่สองเอง เหตุไฉนท่านถึงจะไปเสียแล้วล่ะ”
“มีบางอย่างที่คุณหนูสี่ยังไม่ทราบ เซียนกูท่านนี้มีคดีติดตัว จวนของเราจะกล้าให้อยู่ต่อได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ นายท่านรองสั่งไ
