ว้แล้วว่า…”
“ข้าคุยกับหลิวเซียนกู เหตุใดเซียวมาหม่าจึงเป็นคนตอบล่ะ”เซียวมาหม่าใบหน้าร้อนผ่าว แย้งขึ้นว่า “นี่เป็นคำสั่งของนายท่านรองเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อมองมาหม่าด้วยสายตาเย็นชา “เซียวมาหม่ากำลังจะบอกว่าเรื่องในจวนนี้ ท่านอารองของข้าเป็นคนตัดสินใจงั้นหรือ”
“คือว่า…” เซียวมาหม่าทำหน้าเหยเกและเงียบไป พลางนึกเย้ยหยันในใจ
ใครจะไม่รู้ว่าถ้าจวนปัวตกอยู่ในมือคุณชายรองแล้ว จวนปัวก็ไม่อาจเรียกว่าจวนปัวได้อีกต่อไปคุณชายใหญ่ไม่เคยประสบความสำเร็จสิ่งใดเลยอีกหน่อยก็คงเป็นนายท่านรองที่จะเป็นผู้ปูทางให้ไม่ผิดแน่เมื่อถึงตอนนั้น ตระกูลเจียงก็คงกลายเป็นสวรรค์ของเรือนรองอย่างแน่นอน
“เหอะๆ หากข้าไม่มีอำนาจตัดสินใจ หรือว่าซื่อเอ๋อร์อยากเป็นคนตัดสินใจแทนข้าล่ะ” น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้น นายท่านรองเจียงเดินมาหยุดข้างหน้าเจียงซื่อ
พ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลังนายท่านรองเจียง ทำให้พอจะทราบได้ว่า เขาคงใช้จังหวะที่เจียงซื่อกำลังสนทนากับหลิวเซียนกูรีบไปรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับนายท่านทราบ
เจียงซื่อน้อมทักนายท่านรองเจียงพลางเอ่ยขึ้น“ท่านอารองกล่าวเช่นนั้น คงเป็นการปรักปรำหลานมากเกินไป หลานหมายความว่าเรื่องดวงตาของท่านย่าเป็นเรื่องสำคัญ จึงควรให้ท่านย่าเป็นผู้ตัดสินใจเจ้าค่ะ”
ใบหน้าของนายท่านรองเจียงไม่ได้แสดงความรู้สึกใดออกมา “ที่ให้หลิวเซียนกูออกไปจากจวนปัว ท่านย่าของเจ้าก็เห็นด้วย”
เจียงซื่อเผยสีหน้าลำบากใจพล
