รคนคอยรับใช้เจ้าค่ะ” เจียงซื่อพูดด้วยท่าทีเย็นชา
“แต่เด็กหนุ่มที่ออกมาจากโรงน้ำชาเทียนเซียงก็คอยวิ่งทำธุระให้คุณหนูเจียงมิใช่หรือ” น้ำเสียงอวี้จิ่นแฝงไปด้วยความคับข้องใจ
เด็กหนุ่ม?
เจียงซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ นางถามอย่างรำคาญใจว่า “หรือว่าคุณชายอวี๋สะกดรอยตามข้า”
จะว่าไปแล้ว นางเองก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญเกินไป เพราะจู่ๆ อาเฟยที่กำลังเดินออกมาจากโรงน้ำชาก็ถูกเอ้อร์หนิวกัดเข้าที่ก้น
ขณะที่นึกคิด สายตาของนางลดลงไปมองเอ้อร์หนิวที่อยู่ที่พื้น ความสับสนภายในใจพรั่งพรูไม่หยุด
สองครั้งแล้วที่นางเห็นเอ้อร์หนิวกัดก้นคนอื่นนางไม่รู้มาก่อนเลยว่าเอ้อร์หนิวจะมีนิสัยแปลกประหลาดเช่นนี้
เมื่อชาติก่อน เอ้อร์หนิวมักจะชอบเลียฝั่ามือของนาง เจียงซื่อกระตุกมุมปากพลางนึกคิด
นิสัยไม่ดีเช่นนี้ คงต้องดัดนิสัยกันหน่อยเสียแล้ว!แม้ว่าเอ้อร์หนิวจะไม่รู้ว่าเจียงซื่อกำลังคิดสิ่งใดอยู่แต่มันสัมผัสได้ถึงความไม่สบอารมณ์ของนายหญิง มันจึงครางหงิงๆ พลางส่ายหางไปมา
อวี้จิ่นลูบหัวสุนัขขนปุกปุย หัวเราะขึ้นพลางกล่าวว่า “คุณหนูเจียงอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าเพียงพาเอ้อร์หนิวไปเดินเล่น แต่ว่าเอ้อร์หนิว…”
อวี้จิ่นลังเลครู่หนึ่งว่าควรพูดประโยคหลังออกไปหรือไม่
เมื่อเอ่ยถึงเอ้อร์หนิว เจียงซื่อจึงอดไม่ได้ที่จะถามต่อว่า “เอ้อร์หนิวทำไมหรือเจ้าคะ”
เมื่อเจียงซื่อถาม อวี้จิ่นจึงตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “เพราะเอ้อร์หนิ
