จวนไม่ได้ครึกครื้น แต่ในเวลานี้กลับถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย
“คุณหนู หรือว่าที่จวนจะเกิดเรื่องเจ้าคะ”
เจียงซื่อหยุดเดิน
นางเป็นคนที่ผลักดันให้เรื่องขัดแย้งระหว่างหลิวเซียนกูและอาสะใภ้รองแพร่กระจายสู่สาธารณชนอย่างลับๆ เอง ซึ่งแน่นอนว่าอาสะใภ้รองก็ไม่อาจนิ่งนอนใจอยู่ได้แน่
อีกไม่นานปัญหาของหลิวเซียนกูก็จะต้องถูกขุดขึ้นมาอย่างแน่นอน
“น้องสี่ เจ้าอยู่นี่นี่เอง” เจียงจั้นรีบสาวเท้าเดินมาพร้อมกับใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องเอ่ยว่า
“หน้ากากของแม่หมอลวงโลกนั่นถูกกราชากแล้วล่ะ”
เจียงซื่อขมวดคิ้วและเอ่ยถามออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า “พี่รองอยากเห็นหลิวเซียนกูพังพินาศงั้นหรือ”
“แน่สิ ถึงข้ากับพี่เชี่ยนจะเข้ากันไม่ค่อยได้ แต่อย่างไรแล้วพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน แม่หมอนั่นมาพูดปาวๆ ว่าพี่เชี่ยนถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง จนพี่เชี่ยนต้องอับอายขายหน้า ถ้าข้ายังเห็นดีเห็นงาม ข้าก็พิลึกเต็มที”
เมื่อคิดๆ ดูแล้ว ก็มีเรื่องน่ากลัวอยู่หนึ่งอย่างเพราะอย่างไรเสีย พี่เชี่ยนก็แต่งงานออกไปแล้วทั้งยังเป็นคนโปรดของท่านย่า ต่อให้เจอเรื่องเช่นนี้ก็คงพอทนได้ ถ้าตอนนั้นแม่หมอชี้มาที่น้องสี่แทนล่ะจะทำอย่างไรน้องสี่ไม่มีมารดาคอยปกปั้อง หนำซ้ำยังถูกถอนหมั้น ถึงเวลานั้น เกรงว่าจะทนอยู่ที่จวนปัวต่อไปไม่ไหว
เจียงซื่อลอบมองพี่ชายอยู่เงียบๆ
“ทำไมล่ะ ข้าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า” เจียงจั้นขยี้จมูก เขาเอ่ยถามขึ้นเพราะสังเกตเห็นความผิดปกติ
