อวี้ชีจะออกหน้าแก้ไขเรื่องนี้ด้วยวิธีใด
นางเอนตัวพิงไปกับบานหน้าต่างแกะสลักใบหน้าแฉล้มโผล่ออกมาเล็กน้อย
ที่ชั้นล่างของโรงน้ำชา ชายหนุ่มคล้ายว่าจะสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมองมา จึงได้แหงนหน้าขึ้นมองไปยังทางนั้นวินาทีที่ได้สบกับดวงตาคู่งาม หัวใจของเขาก็เต้นรัวเหมือนกับกลองศึก ใบหน้าสตรีผู้นั้นงดงามราวกับหยกแกะสลักของเขาที่ถูกย้อมด้วยสีแดงชวนให้น่ามองเป็นอย่างยิ่ง
“เอาตัวไป!” ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกสงสารหรือสมเพชในตัวหัวหน้าหน่วยผู้นี้ดี มีดจ่อถึงคอแล้วก็ยังไม่รู้สึกรู้สาใดๆ ทั้งสิ้น เขาโบกมือสั่งการไปครั้งหนึ่งเจ้าหน้าที่ใต้อาณัติของเขาจำนวนมากก็กรูกันเข้ามา พร้อมกับชักดาบและล้อมอวี้ชีกับสุนัขตัวใหญ่
“ปล่อยสุนัขดุร้ายก่ออาชญากรรมทำร้ายคน?”การแสดงออกของอวี้ชีกลับมาเป็นปกติ ดวงตาหงส์เลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มสบายๆ ว่า “ท่านเจ้าหน้าที่เพิ่งมาถึง ท่านเห็นสุนัขข้าก่ออาชญากรรมทำร้ายผู้คนแล้วหรือ”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยยิ้มเหี้ยม“พวกข้าไม่ได้ตาบอด เห็นอยู่กับตาว่าสุนัขของเจ้ากดคุณชายชุยลงกับพื้นเมื่อสักครู่นี้ นี่ไม่เรียกก่ออาชญากรรมทำร้ายผู้คนรึ เพื่อรักษาความปลอดภัยของพลเมือง สุนัขดุร้ายเช่นนี้ต้องถูกฆ่า!”
เหล่าคนมุงแอบพยักหน้ากันอย่างลับๆ เมื่อได้ยิน
สุนัขตัวใหญ่ตัวนี้น่ากลัวจริงๆ แม้ว่าตอนดูมันตีกับคนอื่นจะสนุก แต่หากมันบ้ากัดคนไม่เลือกหน้าขึ้นมา…อวี้ชีลูบหัวส
