้าอกของตัวเองด้วยความโล่งใจพลันเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอีก“เจ้าของเอ้อร์หนิวยังหนุ่มแน่นอยู่แท้ๆ ได้เป็นถึงขุนนางของราชสำนักแล้วหรือ”
เนื่องจากคนที่อยู่ชั้นล่างตั้งใจลดเสียงตอนที่พวกเขาพูดคุยกัน คนอื่นๆ จึงได้ยินไม่ชัดนัก
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เจียงซื่อก็ยกยิ้ม “คงเป็นเช่นนั้น พวกเราก็ไปกันเถอะ”
หลังจากผู้คนที่เฝั้าดูเรื่องสนุกค่อยๆ แยกย้ายกันไป สองนายบ่าวก็ลงมาจากชั้นสองของโรงน้ำชามุ่งไปทางทิศที่ตั้งของจวนตงผิงปัวอย่างไม่รีบร้อนนัก
จากโรงน้ำชาเทียนเซียงไปจนถึงจวนตงผิงปัวจำเป็นต้องเดินผ่านถนนหลายสาย ขณะที่สองนายบ่าวกำลังจะเลี้ยวเข้าตรอกเชวี่ยจื่อ เสียงเห่าดัง โฮ่ง! ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นฝีเท้าของเจียงซื่อชะงักกึกไป
อาหมานมองดูสุนัขตัวใหญ่คาบเหอเปาสีไพลินวิ่งเข้ามาทางนี้ก็ดีใจจนออกนอกหน้า “คุณหนู เอ้อร์หนิวเจ้าค่ะ มันมาส่งเงินให้คุณหนูอีกแล้ว”
—————————-[1] สองหมัดยากปะทะสี่มือ สำนวนเดียวกับอย่าเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง หมายถึงหารขัดขวางหรือคัดค้านการทำงานของผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าย่อมไม่สำเร็จ และมีแต่จะทำให้เดือดร้อน[2] ดอกถานฮวา มีอีกชื่อคือราชินีแห่งรัตติกาลจะบานเฉพาะตอนกลางคืนในช่วงสั้นๆ เพียงคืนเดียวเท่านั้นก่อนจะร่วงโรยไป
