เกิดความโกลาหลขึ้นบนท้องถนน
เจียงซื่อรีบเดินไปที่หน้าต่างและมองลงไป
ดูเหมือนว่าจะมีอันธพาลหลายคนกำลังล้อมเอ้อร์หนิวอยู่ พวกเขาขยับเข้าใกล้มันอย่างระมัดระวัง ในมือของแต่ละคนยังถือท่อนไม้หนาไว้คนละท่อน
และไม่ไกลจากจุดที่กลุ่มคนพวกนี้อยู่เท่าไหร่นักบุรุษสองคนยืนอยู่ข้างกัน คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมซึ่งทำขึ้นจากผ้าไหมจิ่นชั้นดีกำลังถือพัดโบกไปมาส่วนอีกคนสวมชุดจื๋อตัวสีขาวดุจพระจันทร์เจียงซื่อรู้จักสองคนนี้
คนที่สวมเสื้อคลุมผ้าไหมจิ่นคือชุยอี้ บุตรชายขององค์หญิงใหญ่หรงหยางกับท่านแม่ทัพชุยซวี่ ก่อนหน้านี้ไม่นานเพิ่งถูกเอ้อร์หนิวกัดที่กลางตลาดส่วนอีกคนหนึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือหยางเซิ่งไฉหลานชายของรองเสนาบดีประจำกรมพิธีการนั่นเอง
ดวงตาของเจียงซื่อหรี่ลงอย่างอันตรายเมื่อสายตาไปหยุดที่ใบหน้าของหยางเซิ่งไฉ
บุรุษผู้นี้ดูแล้วอายุไม่มากไปกว่าพี่ชายของนางเท่าไหร่ แต่กลับไม่มีมารยาท ท่าทีกลับกลอกเจ้าเล่ห์ และที่สำคัญเขาคือฆาตรกรที่ฆ่าพี่ชายของนาง!
เกี่ยวกับการตายของพี่รอง นางรู้รายละเอียดเพียงผิวเผินเท่านั้น รู้เพียงแค่ว่ามันเกี่ยวข้องกับหยางเซิ่งไฉ แต่รายละเอียดเป็นอย่างไรนางเองก็มิอาจทราบได้
อย่างไรก็ตามนั้นไว้ค่อยไปขุดคุ้ยกันในภายหลัง
“คุณหนู สุนัขตัวนั้นกำลังจะถูกพวกเขาตีตายแล้ว จะให้บ่าวลงไปช่วยมันหรือไม่” อาหมานโพล่งออกไปด้วยสีหน้าเป็นกังวลมากเจียงซื่อมองลงไปด้านล่าง เม้มริมฝีปากลงแน่น“รอดูสถานกา
