ัง “มีสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของเหล่าฮูหยินจริงๆ!”เซียวซื่อตกใจสุดขีด พลางสะบัดมือของหลิวเซียนกูออกอย่างแรง สีหน้าจากที่เขียวก็กลายเป็นขาวทันใด “เซียนกูเจ้าพูดเหลวไหลอะไร!”
หลิวเซียนกูยิ้มเยาะ “หรือท่านคิดว่าข้าจะแอบอ้างชื่อเทพเซียนมาหลอกลวงอย่างนั้นหรือ”
บัดนี้ใบหน้าของหลิวเซียนกูไม่ปรากฏรอยยิ้มอีกแล้วและความรู้สึกที่เป็นเซียนกูผู้นั้นก็ได้หายไปด้วย
โหนกแก้มของนางยกสูงขึ้นมา ปลายคางที่ซูบผอม บวกกับสายตาที่เยือกเย็น ทำให้คนที่ได้พบเห็นเกิดความเกรงขามเซียวซื่อเกิดความรู้สึกตื่นตระหนกต่อคนตรงหน้าขึ้นมาฉับพลัน
เหตุใดนางจึงลืมไปได้ล่ะ พี่สะใภ้ใหญ่ของนางรู้จักกับหลิวเซียนกูได้ เป็นเพราะว่าหลายปีก่อนหลิวเซียนกูก็ได้ช่วยปราบผีให้กับลูกชายตัวน้อย
หลิวเซียนกูผู้นี้มีของจริงๆ!
เดิมทีการพูดถึงสิ่งชั่วร้ายที่ทำร้ายท่านเหล่าฮูหยิน ภาพที่นางคิดอยากให้เป็นคือคนอื่นมารับผิดแทน แต่สุดท้ายเหตุใดจึงมีสิ่งชั่วร้ายอยู่ในตัวเชี่ยนเอ๋อร์ไปได้
เซียวซื่อครุ่นคิดแล้วก็หวาดกลัวสุดขีด พลางมองไปยังหลิวเซียนกู
หลิวเซียนกูถอนหายใจยาว “ดังนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นจึงถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว ข้าจะไปกล้าฝืนลิขิตเพื่อฝั่าฝืนกฎแห่งโชคชะตาทำไมกัน”
“ดวงตาของเหล่าฮูหยินจะหายภายในสามวันจริงๆ หรือ”
หลิวเซียนกูลังเลไปชั่วครู่
เซียวซื่อที่สังเกตเห็นท่าทีนั่น จึงพูดยิ้มเยาะ “งั้นข้าจะรอดูปาฏิหาริย์ของเซียนกูหลังจากนี้อีกสามวัน!”
คร
