ั้นนางพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธแล้วเดินจากไป
หลิวเซียนกูที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะนิ่ม ในมือพลางยกกาน้ำชาขึ้นมาเทลงในถ้วยแล้วจิบสองสามคำในใจพลันรู้สึกกลัวเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ขึ้นมา
หากความจริงถูกเปิดเผย มีหวังนางต้องถูกหญิงผู้นั้นฆ่าตายเป็นแน่!“เซียนกู ของใช้พวกนี้ต้องเอาออกมาไหม” ลูกศิษย์ที่ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับหิ้วกระเปั๋าผ้าเล็กไว้
“เก็บอะไร วางไว้ตรงนั้นแหละ” หลิวเซียนกูถือโอกาสสั่ง
นางเตรียมตัวที่จะถูกไล่ออกจากที่นี่แล้ว ยังมีอะไรจะต้องเก็บอีก
สามวันยาวนานราวแรมปี
คำพูดของหลิวเซียนกูที่พูดกับเซียวซื่อ นางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วรีบเขียนจดหมายสองฉบับฉบับหนึ่งส่งให้เจียงเชี่ยนเพื่อปลอบขวัญนาง อีกฉบับส่งให้กับพี่สะใภ้ใหญ่บ้านแม่
สะใภ้ใหญ่บ้านเซียวก็รีบมาเยี่ยมเฝิงเหล่าฮูหยินเซียวซื่อกับพี่สะใภ้จะได้มีโอกาสคุยกันแบบลับๆ
“พี่สะใภ้ เจ้าบอกข้ามาตามตรงว่าหลิวเซียนกูแท้จริงแล้วมีความสามารถมากแค่ไหน”
สะใภ้ใหญ่บ้านเซียวได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนปัวแล้ว ตอนนี้จะไปเจอกับเซียวซื่อก็ทำตัวไม่ถูกไปบ้าง “นางไล่ผีที่บุตรชายข้าเห็นได้จริงๆ”
“นางทำพิธีไล่สิ่งชั่วร้ายแล้วจะสามารถรักษาดวงตาของเหล่าฮูหยินได้จริงหรือ”
เซียวซื่อหลับตาลง ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด “ข้ารู้สึกว่าถูกหลิวเซียนกูเป็นผู้หลอกลวงมาโดยตลอด”
แต่นางยังมีจุดที่ยังคิดไม่ตก
เรื่องนี้ได้ตกลงกันไปก่อนหน้านี้แล้วและหลัง
