“อะไรนะ!” หลิวเซียนกูเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ทนรับการจู่โจมเช่นนี้ไม่ไหว
ร่างมีอายุนั่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าขาวซีด มือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมหน้าอกไว้แน่น
ท่าไม่ดีแล้ว!
เดิมทีนางยังคิดอยู่ว่าหากดวงตาของเหล่าฮูหยินตงผิงปัวไม่ดีขึ้นภายในสามวัน นางจะหาข้ออ้างอื่นมาบิดเบือนอำพรางเรื่องนี้ไป ทว่าตอนนี้แม้แต่โรงรับพนันในเมืองหลวงก็ยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาเดิมพันกันแล้ว คิดจะอาศัยฝีปากเพียงเล็กน้อยพูดกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไปให้พ้นๆท่ามกลางสถานการณ์ที่เป็นที่จับจ้องของสาธารณชน นี่มันยากเสียยิ่งกว่าการปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก
แล้วทีนี้จะทำอย่างไรดีเล่า…หากนางเอาเรื่องนี้ไม่อยู่ มีหวังพฤติกรรมจับปลาน้ำขุ่น[1] ที่นางเคยทำมาในอดีตจะต้องถูกขุดมาประจานแน่
เหล่าผู้คนในราชวงศ์โจวต่างก็แห่แหนมาลงเดิมพันกันอย่างคับคั่ง ทรัพย์สินที่ใช้เดิมพันมีตั้งแต่เงินพวงเล็กๆ ลามไปจนถึงรถม้าและจวนหลังใหญ่ เรียกได้ว่าตราบใดที่พวกเขาสามารถนำมันมาแลกเป็นตั๋วพนันได้ พวกเขาก็พร้อมและเต็มใจอย่างยิ่งที่จะซื้อมัน!หลิวเซียนกูจินตนาการถึงบรรยากาศคึกคักและความอึกทึกครึกโครมที่เกิดขึ้นจากพิธีกรรมของนางในเมืองหลวงตลอดช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ได้เลย
ไม่ได้การแล้ว นางอยู่ที่จวนตงผิงปัวแห่งนี้ต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว ขืนนางอยู่ต่อมีหวังได้จบสิ้นแน่
หลิวเซียนกูมีความคิดที่จะหลบหนีออกจากเมืองหลวงไปให้ไกลแสนไกล โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงนางสั่งให้ลูกศิษย์ไปรายง
