จากเรื่องทุกอย่างสำเร็จนางก็จะให้เงินก้อนโตแก่หลิวเซียนกู แล้วเหตุใดยามนี้หลิวเซียนกูถึงไม่เรียกร้องเอาเงินจากนาง
เซียวซื่อลืมตาขึ้น พร้อมกับสายตาที่เป็นประกายคนที่จัดการภูตผีปีศาจคือหลิวเซียนกู ไม่ใช่นาง
ไม่ว่าจะเป็นความประสงค์ของเทพหรือมนุษย์หากหมามันกัดก็จงอย่าไปกัดตอบ แค้นในครั้งนี้รอให้ผ่านไปช่วงหนึ่งก่อนจะต้องชำระคืนอย่างแน่นอน
“ที่จริงแล้วเชี่ยนเอ๋อร์ก็ยังพอมีโอกาสทวงคืนความรักจากเหล่าฮูหยินอยู่บ้าง”
เซียวซื่อมองไปที่สะใภ้ใหญ่บ้านเซียว
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านเซียวกวาดสายตาไปที่ประตูพลางกดเสียงต่ำ “ถ้าหากภายในสามวันดวงตาของเหล่าฮูหยินยังไม่ดีขึ้นล่ะ”
“เจ้าจะพูดว่า…”
“ถ้าหากดวงตาของเหล่าฮูหยินไม่ดีขึ้น หลิวเซียนกูก็คือคนหลอกลวง ถ้าเช่นนั้นเรื่องที่เชี่ยนเอ๋อร์ถูกกล่าวหาว่ามีสิ่งชั่วร้ายอยู่ในตัวก็จะไม่เป็นความจริง”
เซียวซื่อนิ่งเงียบลง
ตอนนี้ภายในจวนปัวอยู่ในความดูแลของนางก็จริง แต่เรื่องการตระเตรียมอาหารและเสื้อผ้าเป็นหน้าที่ของท่านเหล่าฮูหยิน ซึ่งก็ยากที่จะเข้าไปแทรกแซง ทั้งเมื่อไม่กี่วันก่อนที่นางไปสืบข่าวคราวจากเรือนฉือซิน ผลสุดท้ายถูกเหล่าฮูหยิ่นสาดน้ำชาใส่หน้า นางยังจำภาพนั้นได้ติดตา
“ไท่ไท่ นายท่านมาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงรายงานของสาวใช้ดังขึ้น
ไม่นานประตูห้องก็พลันเปิดออก เบื้องหน้าปรากฏร่างของนายท่านรองเจียงเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามา
“พี่สะใภ้ใหญ่” ครั้นมองเห็นสะใภ้ใหญ่บ้านเซียวนายท่
