านรองเจียงจึงเอ่ยทักขึ้น
สะใภ้ใหญ่บ้านเซียวรีบลุกขึ้นโดยเร็ว “ที่บ้านยังมีเรื่องต้องสะสางอยู่อีกมาก ข้าขอตัวกลับก่อน”
ยามมองท่าทีของสะใภ้ใหญ่บ้านเซียว นายท่านรองเจียงไม่ได้มีความกระตือรือร้น รอเจ้าตัวเดินจากไป ใบหน้านั้นก็ยิ่งเย็นชามากขึ้นไปอีก “เจ้าดูผลงานของเจ้า! ที่ตระกูลของพวกเราต้องเป็นเช่นนี้คงนับตั้งแต่ที่เจ้าเชิญนางแม่มดนั่นมาหลอกพวกเราถึงที่ ตอนนี้จบสิ้นแล้ว เชี่ยนเอ๋อร์กลับกลายเป็นแพะรับบาป ตราบาปนี้จะใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนก็ยากจะล้างออก หากเรื่องนี้ถูกกระจายออกไปแล้วเชี่ยนเอ่อร์จะทนสู้หน้าพ่อแม่สามีได้อย่างไร
“ข้า ข้าก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้…”
นายท่านรองเจียงมองข้ามเซียวซื่ออย่างไม่สนใจพลางพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “หลิวเซียนกูคนนั้นคือคนที่สะใภ้ใหญ่บ้านแม่แนะนำมาใช่หรือไม่หลังจากนี้จงอยู่ให้ห่างจากนางเสีย!”
เซียวซื่อหน้าแดงทันที
นางเป็นคนธรรมดา ซึ่งเกียรติยศก็ได้มาจากสามีและลูกๆ ทั้งสิ้น ยามนี้สิ่งที่นายท่านรองเจียงพูดมา ราวกับกำลังตบหน้านาง
“จวนของพวกเราเพียงบ่าวรับใช้ที่รับรู้เรื่องนี้ก็พอแล้ว อย่าให้เรื่องหลุดไปยังภายนอกได้ ส่วนเรื่องเชี่ยนเอ๋อร์ เจ้าจงเขียนจดหมายเพื่อบอกนางว่าอย่าทำตัวมีพิรุธในจวนโหวเด็ดขาด แม่คนนี้ห่วงใยเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้และไม่ว่าเชี่ยนเอ๋อร์จะคิดอย่างไร สิ่งสำคัญที่สุดคือจะต้องคำนึงถึงอนาคตของตนในจวนโหวให้มา
