ยินดูเหมือนเข้าใจในท่าทีของอีกฝั่าย จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ในที่แห่งนี้ไม่มีคนนอก เซียนกูเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาตรงๆได้”
หลิวเซียนกูริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “ท่านเหล่าฮูหยิน สิ่งชั่วร้ายที่ทำร้ายท่านนั้นเป็นคนใดคนหนึ่งที่อยู่ที่นี่!”
นอกจากใบหน้าเรียบนิ่งของเจียงซื่อแล้ว ในขณะที่ใบหน้าของคนอื่นเผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนก เจียงจั้นอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้น“พูดจาเหลวไหล!”ใบบรรดารุ่นหลาน เจียงจั้นมีนิสัยตรงไปตรงมาที่สุด เพราะเหตุนี้เลยทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินไม่ชอบเขา
“หุบปาก!” เฝิงเหล่าฮูหยินแทบอยากจะไล่เจียงจั้นออกไปจากตรงนี้
“หุบปากก็หุบปาก ไร้สาระเสียจริง” ครั้นเห็นเจียงซื่อเบะปากใส่เขาเล็กน้อย เจียงจั้นก็พูดเสียงกระซิบเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ
สายตาของเฝิงเหล่าฮูหยินกวาดมองไปยังเจียงซื่อและคนอื่นๆ แต่กลับไปหยุดชะงักลงที่ตัวเจียงเชี่ยนชั่วขณะทันทีที่รู้สึกตัว จู่ๆ เจียงเชี่ยนก็รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าโดยทันที แม้แต่คนรอบข้างก็มีสายตาที่มองนางเปลี่ยนไป
อย่าได้ตกใจกลัวไป!
เจียงเชี่ยนสูดหายใจเข้าลึกๆ เบาๆ
ในนิมิตฝันครั้งนั้น ในใจของท่านย่าก็ดูไม่ได้มีท่าทีสงสัยในตัวนางเลยแม้แต่น้อย
เจียงเชี่ยนเอียงหัวเล็กน้อยพลางมองไปยังเซียวซื่อ เซียวซื่อที่ได้เห็นก็พยักหน้าเล็กน้อยตอบนาง
เจียงเชี่ยนวางใจลง พร้อมกับทำจิตใจให้สงบ
หลิวเซียนกูเป็นผู้ที่ท่านแม่เชิญมา เรื่องราวทั้งหมดท่านแม่ได้จัดแจงไว้หมดแล้ว เพี
