ล้ว”
เจียงซื่อมองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนเดินจากไปกระแสน้ำอุ่นๆ ไหลชโลมไปทั้งหัวใจจนอุ่นวาบ
บุรุษเช่นท่านพ่ออุตส่าห์วิ่งมาหานางถึงที่นี่เพื่อเตือนเรื่องการแต่ตัวเท่านั้น แค่กลัวว่านางจะถูกท่านย่าตำหนิที่แต่งกายไม่เหมาะสม…..
เจียงซีเงยหน้าขึ้น ทันเห็นดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนเมฆโผล่พ้นออกมาอีกครั้งพอดี สะท้อนผืนฟั้าด้านบนจนเป็นสีแดงส้มเหมือนกับอารมณ์ของนางในขณะนี้
“พี่สี่กำลังมองอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” เสียงที่ไม่รู้ว่าดังมาจากทางไหนถามขึ้น
เจียงซื่อหันหน้ากลับไปมอง
บนทางเดินที่ปูด้วยหินสีฟั้าอมเทา เด็กสาวสองคนเดินตามหลังกันมาติดๆ คนที่เดินอยู่ด้านหน้าคือคุณหนูหกนามเจียงเพ่ย ส่วนคนที่ตามอยู่ข้างหลังคือคุณหนูห้านามเจียงลี่
เจียงเพ่ยกับเจียงลี่ถึงแม้ว่าจะมีสถานะเป็นบุตรีของอนุภรรยาด้วยกันทั้งคู่ แต่ทว่าเนื่องจากมารดาของเจียงเพ่ยคือสาวใช้ที่ติดตามเซียวชื่อภรรยาเอกของท่านอารองแต่งเข้ามา มิเหมือนกับมารดาของเจียงลี่ที่เป็นเพียงสาวใช้ห้องข้างของนายท่านรองยามเป็นหนุ่มเท่านั้นสถานะในจวนของเจียงเพ่ยยามอยู่ต่อหน้าฮูหยินเอกจึงสูงกว่าและมีหน้ามีตากว่าเจียงลี่หลายขั้น
น้ำเสียงที่พูดขึ้นเมื่อครู่นี้ ก็คือเสียงของเจียงเพ่ยคุณหนูหก
เพียงชั่วพริบตาเดียว เจียงเพ่ยกับเจียงลี่ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเจียงซื่อ
เจียงเพ่ยกวาดสายตาพิจารณาเจียงซื่อขึ้นลงรอบหนึ่ง ยิ้มพลางกระแนะกระแหนไปว่า “วันนี้พี่สี่ช่
