้แล้ว“นายของข้าให้ข้ามาเปิดประตูแก่เซียนกู”
คุณหนูช่างคาดการณ์ได้แม่นยำเหลือเกิน นางจะทำให้คุณหนูเสียหน้าไม่ได้
เมื่อได้ยินประโยคนี้ของอาหมาน แววตาของหลิวเซียนกูก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย กำชับใช้ลูกศิษย์ผู้นั้นรออยู่ด้านนอก ส่วนตนเดินตามอาหมานเข้าไปด้านใน
“คุณหนูเจ้าคะ เซียนกูเดินทางมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
หญิงสาวนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะใกล้หน้าต่าง นางหันมาพยักหน้าให้กับหลิวเซียนกูเป็นการทักทาย
ในใจของหลิวเซียนกูเกิดความไม่พึงพอใจขึ้นอย่างยิ่ง
เนื่องจากพบว่าอีกฝั่ายหนึ่งไม่ได้ลุกขึ้นยืน เป็นการแสดงออกว่าไม่เคารพนาง
แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกสงสัยว่าสตรีผู้นี้คือใคร จึงไม่กล้าหันหลังเดินจากไป
นางก็เป็นเพียงแค่แม่หมอที่ร่อนเร่พเนจร หากทำให้ชนชั้นสูงขุ่นเคืองใจเข้า ชีวิตต่อจากนี้คงจะยากเข็น
“เชิญนั่งก่อนเถิด” เจียงซื่อเอ่ยปากเชิญ
หลิวเซียนกูนั่งลงตรงข้ามกับเจียงซื่อ จากนั้นใช้โอกาสที่ยกน้ำชาขึ้นดื่มแอบพิจารณามองอีกฝั่าย
ทั้งอายุและหน้าตาของสตรีนางนี้ทำให้หลิวเซียนกูตกใจมากทีเดียว ทั้งยิ่งทำให้นางเดาไม่ได้เลยว่าแม่นางผู้นี้เป็นผู้ใดมาจากไหนกันแน่
“ไม่ทราบว่าแม่นางมีเรื่องใดต้องการให้ข้าช่วยจัดการหรือ” ความสงสัยมากมายในสมองเหล่านั้นไม่ได้ทำให้หลิวเซียนกูแสดงท่าทางอันผิดปกติออกมาแต่อย่างใด
นางต้องสุขุมเข้าไว้ การที่อีกฝั่ายเดินทางมาพบนางหมายความว่ามีเรื่องให้นางช่วย ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้องไม่แส
