พรรณไม้ที่งอกงามอยู่ด้านหน้าหอน้ำชาเทียนเซียง ตกกระทบไปยังบนธงสีสันงามตา เพิ่มความรู้สึกผ่อนคลายให้แก่ให้หอน้ำชาแห่งนี้ไม่น้อย
“คุณหนูไม่กลัวหรือเจ้าคะว่าเซียนกูผู้นั้นเมื่อได้รับเงินมัดจำจากเราไปแล้ว นางจะไม่เดินทางมาตามนัดหมาย” อาหมานที่เปลี่ยนกลับเป็นชุดสาวรับใช้มองไปยังแสงแดดที่นอกหน้าต่างแล้วเอ่ยถามขึ้น
เจียงซื่อยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “นางจะมาอย่างแน่นอน”
“แต่นางไม่ทราบตัวตนที่แท้0ริงของคุณหนูนะเจ้าคะ”“ด้วยเหตุนี้เอง นางจึงต้องเดินทางมา”
ไม่ว่าหลิวเซียนกูจะมีชื่อเสียงโด่งดังเพียงไร แต่นางก็เป็นเพียงแค่แม่หมอเท่านั้น ซึ่งคนจำพวกนี้ก็คงไม่ต้องการอย่างอื่นนอกจาก ‘เงิน’
ยิ่งนางทำตัวลึกลับเพียงใด อีกฝั่ายก็จะยิ่งรู้สึกว่าสามารถแสวงหาผลประโยชน์ได้มากเท่านั้น
เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อ ซึ่งปลาใหญ่โดยทั่วไปต้องติดเบ็ดเป็นแน่
“ใกล้ถึงเวลาบ่ายสามแล้ว บ่าวจะออกไปดูให้นะเจ้าคะ” อาหมานไม่อาจนั่งนิ่งนอนใจได้เช่นคุณหนูของนาง ในสายตาของนางนั้นเงินห้าสิบตำลึงไม่ใช่น้อยๆ หากว่าถูกเบี้ยวละก็นางจะต้องกลับไปตามคืนแน่นอน
เจียงซื่อไม่ได้รั้งนางไว้แต่อย่างใด กลับพยักหน้าเบาๆ
อาหมานจึงได้เดินออกไปทางประตูอย่างรวดเร็วขณะที่เพิ่งจะเปิดประตูออกไปนั้น นางก็พบว่าหลิวเซียนกูพาลูกศิษย์คนหนึ่งยืนอยู่ที่นอกประตู
“พบกันอีกแล้วนะ” หลิวเซียนกูเผยอยิ้มมองดูอาหมาน
อาหมานแสดงสีหน้าเหมือนว่าคาดเดาเอาไว
