ู่บนพื้น ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวและร้องขอออกมา
“หากเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัว!” อาหมานมองไปทางอาเฟยด้วยสายตาเหยียดหยามจากนั้นเดินอ้อมเขาไปราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาก่อน
อาเฟยใช้มือข้างหนึ่งพยายามตะเกียกตะกายไปที่กำแพงแล้วลุกขึ้นยืน ปากของเขาสั่นเทาเล็กน้อยสายตามองไปยังทิศทางที่อาหมานเดินจากไปเมื่อครู่ในตอนนั้นเขาถูกสถานการณ์อันแปลกประหลาดทำให้เขาตกใจกลัวก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาไม่อยากให้ผู้อื่นรู้ว่าตนได้ปินทองอันนั้นมา
สิ่งนั้นทำจากทองแท้เชียว คนอย่างพวกเขานั้นคงไม่เคยมีโอกาสแม้จะได้สัมผัส!
ในตอนนั้นที่อาเฟยหลบหนีไปก็เป็นเพราะผลประโยชน์ส่วนตัว แต่เขาก็ไม่อาจอดทนกับการใช้ชีวิตเช่นนั้นได้ จึงเกิดเหตุการณ์ลอบทำร้ายครั้งนี้ขึ้น
ช่างน่าเสียดายเหลือเกินที่การลอบทำร้ายครั้งนี้ไม่ประสบผลสำเร็จ ทำให้อาเฟยที่ใช้ชีวิตเป็นอันธพาลตามท้องถนนมาตั้งแต่เด็กรู้สึกเกิดความกลัวขึ้นอย่างสุดซึ้ง
ครั้งนี้เขาจบเห่แน่จริงๆ เจ้าหมอนั่นไม่ได้เพียงต้องการจะข่มขู่ให้เขากลัว
สำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ในตรอกหมากู การที่อาหมานเดินทางมาถึงนั้นเปรียบได้กับการโยนหินลงไปในมหาสมุทร ซึ่งไม่ได้ก่อให้เกิดคลื่นแต่อย่างใด มีเพียงชายหนุ่มนามว่าอาเฟยคนนี้เท่านั้นที่กำลังรอคอยเวลาค่ำคืนซึ่งกำลังมาถึงด้วยความกระสับกระส่าย
เมื่อดวงตะวันเคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตกแสงแดดสีทองก็สาดส่องผ่าน
