ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมากะทันหัน“ไอ้ลูกหมา! กล้าดีอย่างไรคิดจะจัดการข้า!”
อาหมานเอี้ยวตัวหลบการซุ่มโจมตีนั้น หลังจากที่นางมองเห็นผู้ที่โจมตีตน ดวงตาก็เบิกกว้างกล่าวว่า “เป็นเจ้า!”
ผู้ที่ซุ่มโจมตีนั้นก็คืออาเฟย ชายหนุ่มที่ไม่นานมานี้ถูกอาหมานใช้ปินทองทำร้ายเข้า
เห็นได้ชัดว่าอาเฟยได้จัดการกับสถานการณ์ที่เพิ่งได้พบไปก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมายังอาหมานดุจเช่นหมาปั่าผู้หิวโหยและดุร้าย
บัดนี้ในมือของเขากำปินทองเอาไว้ ที่ปลายของมันเคลือบไปด้วยสีแดงคล้ำ
มันคือคราบเลือดที่จับตัวของอาเฟยนั่นเอง
“ไอ้กระจอก เมื่อครู่เก่งนักไม่ใช่หรือ! เจ้าใช้สิ่งนี้แทงข้าไม่ใช่หรือไร บัดนี้ข้าจะใช้สิ่งเดียวกันทำลายใบหน้าให้เจ้าเสียโฉม ดูซิว่า อ้าก!”
ในท้ายประโยคของอาเฟยเปลี่ยนเป็นเสียงร้องอย่างโหยหวน
อาหมานดึงหมัดที่ต่อยไปยังช่องท้องของอาเฟยกลับมา หมัดที่ถูกส่งออกไปสองครั้งติดต่อกันนั้นดุจดังสายฝนที่ปะทะลงไปยังท้องน้อยของอาเฟย
จนทำให้อาเฟยเจ็บปวดเสียจนต้องย่อตัวลง
จากนั้นอาหมานก็ยกขาขึ้นเตะอาเฟยจนล้มคว่ำก่อนจะกระทืบเขาอยู่สิบกว่าทีจึงได้หยุดลง นางปัดมือไปมาแล้วก้มมองดูอาเฟยซึ่งนอนขดตัวอยู่บนพื้นด้วยสายตาเหยียดหยามพร้อมด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ไร้สาระสิ้นดี!”
“เจ้า เจ้า…ข้าฝากไว้ก่อนเถอะ!”
“ข้าไม่รับฝาก!” อาหมานยกขาขึ้นถีบเข้าอย่างจัง
“โอ้ย! พอๆ หยุดได้แล้ว…” อาเฟยถูกเตะจนกลิ้งไปมากองอย
