่าทางของอาหมาน จึงได้เข้าใจในความคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเผยยิ้มอันยากจะคาดเดาออกมา
แน่นอนว่าเป็นเพราะนางสังเกตเห็นที่ติ่งหูของแม่นางผู้นี้เจาะรู
“นายของข้าไม่ได้บอก นางรอท่านเดินทางไปหารืออยู่ที่โรงน้ำชาเทียนเซียง”
หลิวเซียนกูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง
ตามปกติแล้วต่อหน้าชาวบ้านธรรมดาทั่วไป นางคือผู้ลึกลับและสูงส่ง แต่หากเป็นพวกตระกูลมั่งคั่งนางก็ไม่กล้าจะวางท่ามากนัก
ยิ่งเป็นตระกูลสูงส่งเท่าไรก็จะได้พบเจอกับผู้มีความสามารถมากขึ้น นางเป็นเพียงหนึ่งในตัวเลือกของพวกเขาเท่านั้น
เมื่อพบว่าหลิวเซียนกูกำลังจะลุกขึ้นยืน อาหมานก็ได้เอื้อมมือเข้ามารั้งไว้ “เซียนกูไม่ต้องรีบเดินทางไปหรอก คุณหนูจะเดินทางมารอท่านที่โรงน้ำชาในเวลาบ่ายสามโมง”
“ตกลง ข้าจะไปเมื่อถึงเวลานั้น” หลิวเซียนกูจึงรู้สึกได้ว่าอีกฝั่ายคงต้องเป็นชนชั้นสูงแน่
นางรู้จักพฤติกรรมของชนชั้นสูงเหล่านั้นดี เมื่อใดที่พวกเขาพบเข้ากับสิ่งผิดปกติ ก็จะเชิญคนเช่นนางเดินทางไปทำพิธีปัดเปั่าให้ และเนื่องจากต้องรักษาหน้าตาจึงไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้มากนัก
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว บรรดาชาวบ้านธรรมดาทั่วไปให้ความเคารพนางจากใจจริง แต่น่าเสียดายเหลือเกินที่พวกเขามีข้อบกพร่องอันสำคัญยิ่ง นั่นก็คือไม่มีเงิน!
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
อาหมานเดินทางออกมาจากตรอกหมากูบรรยากาศรอบด้านทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เมื่อเลี้ยวไปถึงอีกซอยหนึ่ง
