กับผู้คนจำนวนมาก ลมพัดโชยกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเข้าไปในจมูกของเจียงซื่อ ทำให้รู้สึกถึงกลิ่นแรงเป็นพิเศษ
เพียงชั่วครู่ คล้ายดั่งความรู้สึกในช่วงกลางฤดูร้อน
ทุกคนรออย่างร้อนใจท่ามกลางนาฬิกาทรายที่ล่วงเลยเกินกว่าครึ่งชั่วยาม ปลายจมูกของทุกคนสัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อที่ไหลหยดออกมา
เจียงเชี่ยนและเซียวชื่อแอบส่งสายตากันไปมา
ในที่สุดหมอที่เชื้อเชิญมาและมีอาฝูคอยติดตามก็เดินถือกล่องยาออกมา เซียวชื่อรีบเปิดปากชิ่งพูดก่อนว่า “ท่านหมอ เหล่าฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง”
หมอส่ายศีรษะ “ดวงตาของเหล่าฮูหยินยังหาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ บางทีอาจเป็นเพราะความร้อนจากภายใน ประเดี๋ยวข้าจะออกใบสั่งยาดับพิษร้อนให้ หากกินสองวันแล้วอาการยังไม่ดีขึ้นท่านก็เชิญหมอที่มีชื่อเสียงท่านอื่นเถิด”
พอหมอเดินจากไป เซียวชื่อแสดงท่าทีที่ต้องการเชื้อเชิญหมอยอดฝีมือมารักษาดวงตาของเหล่าฮูหยินให้หายเป็นปกติในทันที
เจียงซื่อมองดูผู้คนในจวนที่วุ่นวายด้วยสายตาอันเย็นชา แต่ในใจได้คิดแผนการไว้แล้ว
