คยประสบกับเหตุการณ์ที่น่าอับอายในจวนปัวเช่นนี้มาก่อน
แต่ขณะนี้ เจียงเชี่ยนกลับยิ่งยินดีในใจ โชคดีที่นางได้พูดคุยกับท่านแม่เรื่องปมของท่านย่ามาก่อนมิเช่นนั้น ความน่าอับอายครั้งนี้ นางคงสับสนและรับมันไว้อย่างไร้มูลเหตุ
ซึ่งบัดนี้เจียงซื่อกลับไม่ใส่ใจมันแล้ว
ขอเพียงแค่ผลักเรื่องนี้ให้กับเจียงจั้นอย่างที่ท่านแม่กล่าวไว้ ตอนนี้ ท่าทีของท่านย่ายิ่งดูแย่เท่าไหร่ วันข้างหน้าก็จะยิ่งละอายใจมากขึ้นเท่านั้น และจะยิ่งชดเชยเพิ่มมากขึ้นด้วย
ขอเพียงแค่สามารถหัวเราะในตอนจบ ตอนนี้น้อยเนื้อต่ำใจไปบ้างจะเป็นอะไรไป“หลานสาวเป็นห่วงท่านย่า” ใบหน้าของเจียงเชี่ยนเผยความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาได้อย่างพอเหมาะ
“เจ้าไม่ใช่หมอ อยู่ที่นี่ก็เปล่าประโยชน์ รีบกลับไปเถิด” ดวงตาข้างหนึ่งของเฝิงเหล่าฮูหยินบอดสนิท อารมณ์ฉุนเฉียวนั้นราวกับม้าพยศแต่กดความรู้สึกเอาไว้ โดยเลี่ยงที่จะพูดคำว่า ‘ไสหัว’ กับเจียงเชี่ยน
“ท่านย่าจะให้หลานวางใจและกลับไปได้อย่างไรให้หลานอยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ อย่างน้อยก็รอฟังผลวินิจฉัยจากหมอก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
“หมอมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้อาฝูวิ่งร้องตะโกนเข้ามา
“พวกเจ้าออกไปก่อน!” เฝิงเหล่าฮูหยินไม่อาจพูดกับเจียงเชี่ยนด้วยความโกรธ จึงบอกให้ทุกคนออกไป
ภายในห้องของเรือนฉือซินเต็มไปด้วยผู้คน
ถึงแม้เหล่าฮูหยินจะเอ่ยปากไล่ แต่ทุกคนกลับไม่ยอมจากไป
ต้นเซียงชุนขนาดใหญ่ตรงกลางลานบ้านยากที่จะบังแดดและบังลมให้
