ข้าตายไปก่อนแล้วค่อยมา!”
เซียวชื่อเป็นผู้ดูแลกิจการในบ้านมาโดยตลอด แต่ในยามที่เหล่าฮูหยินเกิดเรื่องกลับมาช้า จึงทำให้ดูไม่ดี
แววตาของซานไท่ไท่กัวซื่อเผยอาการมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นขึ้น
นางที่เป็นลูกสะใภ้บ้านเล็กจึงไม่คิดที่จะเป็นปฏิปักษ์กับเซียวซื่อ แต่ทุกวันนี้เซียวชื่อแข็งกร้าวเกินไป คำพูดที่ไม่เหมาะสมก็จะจำแค้นฝังใจเรื่องค่าใช้จ่ายภายในจวนของทุกคนล้วนทำให้นางไม่ชอบใจไปเสียหมด
กัวซื่อเป็นคนที่อยู่เป็น รู้ว่าทะเลาะจนถึงเรือนของเหล่าฮูหยินนั้นไม่ได้เป็นผลดี จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความทุกข์ระทมไว้เอง
กล้ำกลืนความทุกข์ระทมมานาน แม้แต่พระโพธิสัตว์ล้วนต้องเปลี่ยนพระอรหันต์สาวก แต่กัวซื่อกลับไม่สามารถหลุดพ้นได้
เจียงซื่อนำตัวเข้ามาขวางหน้าเซียวซื่อโดยปล่อยให้ถ้วยน้ำชาพุ่งเข้าใส่ตัวเอง
“เชี่ยนเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม!” เซียวชื่อเจ็บปวดใจอย่างมาก
เจียงเชี่ยนส่ายศีรษะ รีบเดินมายังด้านหน้าของเฝิงเหล่าฮูหยิน และพูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า“ท่านย่า ข้าเองที่ดึงท่านแม่ไปพูดคุยอยู่ที่สวนนั่นทำให้สาวใช้ตามหาไม่เจอ หลานสาวผิดเองทั้งหมด ท่านอย่าได้โมโหไปเลยนะเจ้าคะร่างกายอาจทรุดลงได้”
“เจ้ายังไม่กลับไปอีกหรือ” ขณะที่เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยออกมา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเจียงเชี่ยนทันที
เจียงเชี่ยนกลับรู้สึกว่าสายตาเหล่านี้ราวกับมีดอันแหลมคมที่ไร้รูปร่างบาดไปที่ใบหน้าของนางอย่างเจ็บปวด
นางไม่เ
