มปาก
นางย่อมไม่คิดว่าเจียงเชี่ยนผู้ที่หลอกให้นางคิดว่าทั้งสองเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันจะเป็นคนโง่เขลา
การพูดคุยของสองแม่ลูกคู่นี้ ต้องคาดเดาอะไรบางอย่างไว้แล้วแน่นอน และที่มาช้าก็น่าจะเพราะหารือวิธีรับมือกันอยู่เป็นแน่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มุกปากเจียงซื่อจึงโค้งลึกขึ้น
นางไม่กลัวว่าพวกนางจะไม่ลงมือ แต่กลัวว่าพวกนางจะนิ่งเฉย หาโอกาสที่กระหน่ำซ้ำเติมคนเลวที่ตกที่นั่งลำบากไม่ได้
แต่ขณะที่เจียงซื่อครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ รับรู้ถึงสายตาที่มองมาทางนาง และเมื่อเงยหน้ามองไปก็มองเห็นคุณหนูสามเจียงเชี่ยวกลอกตาใส่นาง
เจียงเชี่ยวงดงามสมชื่อ และในฐานะของคนดูท่าทางกลอกตานั่น ทั้งทะเล้นและดูน่ารักนัก
เจียงซื่อยิ้มแต่เจียงเชี่ยวกลับตกตะลึง พูดเสียงทุ้มต่ำอย่างดุดันว่า “ท่านย่าไม่สบาย เจ้ายังยิ้มออกอีกรึ!”
“ข้ารู้สึกว่าวันนี้พี่สามสวยเป็นพิเศษ จึงกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่” เจียงซื่อพูดอย่างไม่ละอาย
เจียงเชี่ยวใบหน้าแดงก่ำ พร้อมกับพูดโพล่งขึ้น“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ประเดี๋ยวท่านย่าเห็นเจ้ายิ้มเช่นนี้ ได้เป็นเรื่องแน่!”
เจียงซื่อเผยใบหน้าที่เข้าใจในทันที “ที่แท้พี่สามเป็นห่วงข้านี่เอง”
“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยเลย!” เจียงเชี่ยวกลอกตาใส่อีกครั้ง หันหน้ากลับโดยไม่สนใจเจียงซื่ออีกต่อไป
ซึ่งขณะนี้ เซียวชื่อรีบพาเจียงเชี่ยนเข้ามา
ทันทีที่เฝิงเหล่าฮูหยินมองเห็นใบหน้าของเซียวซื่อก็ได้ปาถ้วยน้ำชาเข้าใส่ “ทำไมไม่รอให้
