ไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียวสักหน่อย!”เจียงจั้นที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจียงซื่อ ก็อยู่ในอันดับสองเช่นกัน
“แต่ว่าเจียงจั้นไม่ได้เกิดปีไก่…”
“ใครกล่าวว่าไก่ฟั้าก็คือปีเกิดเล่า แค่หาเหตุผลมาให้ได้ก็พอแล้ว สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่าเซียนกูที่เชื้อเชิญมานั้น จะสามารถทำให้ท่านย่าเจ้าเชื่อใจได้หรือไม่” เมื่อผุดความคิดนี้ขึ้น หว่างคิ้วของเซียวชื่อปรากฎความภาคภูมิใจทดแทนความร้อนใจก่อนหน้านี้ “เจ้าวางใจเถิด ข้ารู้จักเซียนกูที่มีชื่อเสียงอยู่ท่านหนึ่ง ท่านย่ากับนางเคยรู้จักกันมาก่อน ข้าเชิญนางออกหน้า เรื่องนี้ต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน”
“ลำบากท่านแล้ว” หลังจากฟังเซียวชื่อพูดจบ สีหน้าที่ตึงเครียดของเจียงเชี่ยนก็ผ่อนคลายลง
“พูดอะไรออกมา เจ้าคลานออกมาจากท้องข้าจะไม่ให้ข้าเป็นห่วงเจ้า แล้วจะให้เป็นห่วงใคร”เซียวชื่อกุมมือเจียงเชี่ยนด้วยความรักและสงสาร
มุมปากของเจียงเชี่ยนขยับ คล้ายกับนึกบางอย่างออก จึงชักมือออกทันทีแล้วคล้องแขนเซียวชื่อและเอ่ยว่า “ท่านแม่ พวกเรารีบไปกันเถิด”
ข่าวคราวที่เฝิงเหล่าฮูหยินตาบาดข้างนึงราวกับเสียงฟั้าร้องดังสนั่นถล่มเข้าใส่จวนปัวตงเผิงเจ้านายของทุกเรือนเมื่อทราบข่าวก็รีบทยอยกันมาขณะที่เจียงซื่อมาถึงเรือนฉือซินก็ได้มีผู้คนมากันมากแล้ว นางจึงเดินเข้าไปรวมกับพี่สาวและน้องสาวหลายคนเพื่อรอสังเกตุการณ์
อาสะใภ้รองและเจียงเชี่ยนยังเดินทางมาไม่ถึง
เมื่อพบว่าเป็นเช่นนี้ เจียงซื่อจึงยิ้มเยาะที่มุ
