มมาต้องมีชีวิตอยู่ได้ถึงร้อยปีแน่”
“นั่นสิ รอให้ชังเกอเอ๋อร์แต่งงานมีลูกก่อนหลานชายท่านโตเป็นหนุ่มแล้วยังรอให้ท่านเลือกภรรยาให้อยู่นะเจ้าคะ” เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อเอ่ยรับเข้าคู่
เจียงชังเป็นหลานชายคนโต เกิดเป็นแฝดชายหญิงพร้อมกับเจียงเชี่ยน ยามนี้ยังมิได้แต่งงาน
ไม่เหมือนกับตระกูลชนชั้นสูงที่แต่งงานไวปัญญาชนที่เลือกสอบขุนนางส่วนใหญ่จะแต่งงานช้า พอพวกเขาสอบติดมีผลงานตำแหน่ง ฐานะทางฝั่ายหญิงก็จะสามารถก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ
บัณฑิตแห่งต้าโจว เพื่อสอบให้ติดบัณฑิตขั้นสูงฝืนทนถึงอายุสามสิบค่อยแต่งงานมีอยู่ถมเถไปไม่ต้องพูดถึงเจียงชังที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีเลย
เฝิงเหล่าฮูหยินไม่ร้อนใจแทนเจียงชังที่ยังไม่แต่งงานจนถึงตอนนี้อย่างเห็นได้ชัด นางได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะออกมา
พอนางหัวเราะ ทันใดนั้นตาซ้ายก็พลันเจ็บเสียดขึ้น คล้ายมีเข็มทิ่มตำเข้ามาอย่างรุนแรง
เฝิงเหล่าฮูหยินรีบหลับตาลง สีหน้าซีดเผือดลงทันใด
บรรยากาศกลมเกลียวภายในห้องพลันชะงักค้าง
เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อกับเจียงเชี่ยนสบตากันแวบหนึ่ง พวกนางต่างฉงนสงสัยหลังจากนับลมหายใจให้จิตใจสงบลงแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
“เหล่าฮูหยิน…”
เฝิงเหล่าฮูหยินยกมือขึ้น ขัดคำพูดของเซียวซื่อเอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเถิด”
“ท่านย่า…” บรรยากาศพลันเปลี่ยนไปทำให้เจียงเชี่ยนไม่สบอารมณ์
เฝิงเหล่าฮูหยินมองเจียงเชี่ยนอย่าง
