ลึกซึ้งแวบหนึ่ง ข่มอารมณ์ซับซ้อนเอาไว้ “ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็กินข้าวเป็นเพื่อนแม่เจ้าก่อนค่อยกลับเถิด”
เซียวซื่อได้ยินประโยคนี้หน้าก็ร้อนขึ้นมา
นางไหนเลยจะฟังไม่ออก เฝิงเหล่าฮูหยินรำคาญเรื่องที่นางมาสืบข่าวที่เรือนฉือซิน
เจียงเชี่ยนกลับไม่รู้ถึงความซับซ้อนนี้ เห็นเฝิงเหล่าฮูหยินเป็นเช่นนี้ จึงจำต้องออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ
เจียงเชี่ยนมองแผ่นหลังเจียงซื่อจากไปอย่างเคร่งขรึม มุมปากก็กระตุก คิดจะเรียกไว้เพื่อพูดคุยสองสามคำ แต่เซียวซื่อกลับกระแอมขึ้น
เจียงเชี่ยนมองไปยังเซียวซื่อ
“ไปเรือนหยาซินกันเถิด”
สองแม่ลูกกลับมายังเรือนหยาซินก็ไล่คนรับใช้ออกไป เจียงเชี่ยนถามขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว“ในจวนเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ข้ารู้สึกว่าท่าทีของท่านย่าแปลกไป”
เซียวซื่อระงับความกระอักกระอ่วนแล้วเล่าสถานการ์ให้เจียงเชี่ยนฟัง
“ท่านแม่ช่างใจร้อนเกินไปแล้ว จากนิสัยเผด็จการของท่านย่านนั้น ไหนเลยจะยอมให้มีคนมาสืบเรื่องเรือนฉือซินได้ หากท่านแม่อดทนต่ออีกสองสามวันค่อยลงมือ เจียงซื่อก็ไม่ไปยุ่งกับท่านย่าแล้ว เช่นนั้นนางที่เป็นผู้น้อยกับท่านแข็งข้อใส่กันเช่นนี้ ท่านย่าก็ทนไม่ได้แน่”
“เดิมทีตอนนั้นข้าคิดจะสั่งสอนให้ภายหน้าเด็กคนนั้นสงบเสงี่ยมเสียหน่อย ใครจะไปคิดว่านางจะพาลไม่สนหน้าตาเช่นนี้!” เซียวซื่อคิดไปถึงว่าจะถูกผู้น้อยทำให้หมดอาลัยตายอยาก ในใจก็เดือดดาลขึ้นมา“แต่ว่า…” คิ้วงามของเจียงเชี่ยนเลิกขึ้น
“อันใดหรือเจ
