พอเจียงซื่อกลับมาถึงเรือนไห่ถัง อาเฉี่ยวก็ส่งของสองสิ่งแต่เป็นอย่างเดียวกันมาให้
“คุณหนู นี่คือของที่คุณหนูใหญ่วานคนส่งมาให้เจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวส่งห่อผ้าสีเขียวให้เจียงซื่อ
ห่อผ้าปกติไร้จุดประหลาดใด แต่กลับผูกปมไว้อย่างประณีต เจียงซื่อเพียงแค่มองก็รู้ทันทีว่าพี่สาวคนโตเจียงจัดเตรียมด้วยตัวเอง
ด้านในมีรองเท้าปักลายฝีมือประณีตอยู่คู่หนึ่งพื้นรองเท้าสองคู่ ถุงเท้าไหมพรมหลายคู่ เชือกถักสมปรารถและผาสุกอีกคู่หนึ่ง นอกจากของเย็บปักถักร้อยเหล่านี้แล้ว ยังมีตลับไม้แดงอีกหนึ่งอัน
เจียงซื่อหยุดสายตาอยู่ที่ตลับไม้แดง นางยื่นมือไปเปิดออก ด้านในมีปินปักผมประดับด้วยทองคำบริสุทธิ์อันหนึ่ง ปินหยกขาวประดับมุกแปดมงคลอันหนึ่ง และดอกไม้ที่ทำจากไหมงามอีกหลายดอก
เครื่องประดับเหล่านี้ทับจดหมายไว้ข้างล่างแผ่นหนึ่ง
เจียงซื่อหยิบจดหมายขึ้นมา ลายมืองดงามสะท้อนสู่ม่านตาราวกับนางเห็นรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปากของพี่สาวคนโตปลอบนางให้วางใจ ไม่จำเป็นต้องเสียใจและเจ็บปวดให้แก่คนที่ไม่มีค่า ภายหน้าต้องได้แต่งกับคนที่ดีกว่านี้แน่ สุดท้ายอธิบายด้วยความระมัดระวังและละอายใจที่ไม่อาจมาได้ หวังว่าตนจะไม่ถือสานาง
เจียงซื่อน้ำตาไหลพราก
พี่สาวคนโตที่มีฝีมือเย็บปักถักร้อยโดดเด่นกว่าผู้ใดของนาง พี่สาวคนโตที่อ่อนโยนใจดีของนางพี่สาวคนโตที่อ้อนน้อมถ่อมตนและอ่อนแอของนาง ตอนที่ตายไปอายุยังไม่ถึงยี่สิบดีเลย
พี่ชายพี่สาวของนางรวมทั้งตัวนาง
