ม
เจียงซื่อเงยหน้าทันใด ใบหน้างดงามแต่ไร้อารมณ์ใดกลับมีรอยยิ้มอ่อนบาง “พี่รองกลับมาแล้ว”
นางใช้ปลายเท้ายันพื้นหยุดความสั่นไหวชิงช้าไว้ยื่นมือออกไป “เหอเปาของข้าเล่า”เจียงจั้นหัวเราะแห้งๆ สองครา
“มิได้เอากลับมาหรือ” เจียงซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยคาดไม่ถึงอยู่เล็กน้อย
ชาตินี้นางมิได้คบหากับอวี้ชีเลย นางไม่คิดว่าอวี้ชีจะเป็นเด็กหนุ่มที่เหลวไหลไม่เรียบร้อยแอบซ่อนเหอเปาของคุณหนูแปลกหน้าเช่นนั้น ที่เดือดดาลเมื่อคราก่อนก็แค่ไม่อยากให้อวี้ชีมีโอกาสคบหานางมากขึ้นเพราะความสัมพันธ์ของเขากับพี่รองเท่านั้นเอง
“เจ้าหมาตัวนั้นน่าชังเกินไปแล้ว อาจจะเห็นเหอเปาของน้องสี่เป็นกระดูกจึงเอาไปซ่อนแล้วก็ได้!”เจียงซื่อเอ่ยอย่างโกรธแค้นเจียงซื่อขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม
เมื่อก่อนเอ้อร์หนิวมิได้ไม่รู้ความเช่นนี้นี่นา
“ในเหอเปาน้องสี่มีของสำคัญรึ” คิดไปถึงเรื่องที่เอาเหอเปากลับมามิได้ เจียงจั้นก็ยิ่งละอายใจ
“ในนั้นไม่มีของสำคัญอะไร”
“บนเหอเปามีสัญลักษณ์พิเศษอยู่รึ”
เจียงซื่อส่ายหน้า “ก็ไม่มีเช่นกัน”
เจียงจ้านถอนหายใจยาว “เช่นนั้นก็ไม่สำคัญแล้วเหอเปาที่ถูกเจ้าหมาขย้ำจนยุ่ยคงไม่มีใครเก็บหรอก ต่อให้เก็บไปก็ไม่รู้ว่าเป็นของน้องสาวอยู่ดี”
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจียงซื่อจึงจำต้องยอมรับในความโชคร้าย จนกระทั่งเจียงจั้นกลับไปยังห้องนอนแล้ว จึงหยิบกำไลทองคู่หนึ่งออกมาจากก้นหีบ
กำไลทองคู่นี้เป็นสิ่งที่ท่านแม่เหลือทิ้งไว้ ก่อ
