ิงปัว
เจียงซื่อหยุดเดิน “พี่รองช่วยข้าเอาเหอเปาใบนั้นกลับมาทีเถิด มิฉะนั้นถูกคนอื่นเก็บไปคงไม่ดีแน่”
“ได้ เดี๋ยวข้าจะไปหาพี่อวี๋ชี น้องสี่โปรดวางใจ พี่รองจะเอาเหอเปาใบนั้นกลับมาให้เจ้าอย่างแน่นอน”
เจียงซื่อพยักหน้า แล้วพาอาหมานเข้าในจวนไป
ตรอกซอยอี้เฉียนซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนตงผิงปัวนั้นอยู่ใกล้กับตรอกเชวี่ยจื่อ เมื่อสองคนพี่น้องพูดคุยกันจบแล้วแยกย้ายกันไป อวี๋ชีก็กลับมาถึงหน้าประตูบ้านที่มีต้นพุทราคอคดอยู่
“เอ้อร์หนิว ออกมา!” อวี๋ชียืนตะโกนเรียกอยู่ในลานบ้านอันว่างเปล่า
ลมอ่อนพัดโชยต้นเหอฮวนสูงใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางลานบ้าน เกิดเป็นเสียงของกิ่งและใบดังซู่ๆ
อวี้ชีเลิกคิ้วอย่างไร้อารมณ์ แล้วเอ่ยออกมาอีกสองคำว่า “เหลิงอิ่ง”
ทันใดนั้นก็มีคนผู้หนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกระโดดออกมา ราวกับปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างไรอย่างนั้น
คนผู้นั้นคุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง “เจ้านายมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”
“ลุกขึ้นพูด”
คนผู้นั้นลุกขึ้นยืนโดยพลัน
ชายหนุ่มผู้นี้อายุราวยี่สิบปี หน้าตาสุภาพเรียบร้อย สีหน้าแฝงไว้ด้วยความเคารพนบนอบ
“เอ้อร์หนิวมิได้กลับมาหรือ”
“ยังเลยขอรับ”
แววตาของอวี้ชียิ่งดูลุ่มลึกขึ้น
“เจ้านาย บ่าวจะไปตามหาเอ้อร์หนิว!” แล้วอีกคนหนึ่งก็กระโดดลงมาจากต้นไม้
คนผู้นี้หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดูแล้วอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับอวี้ชี แตกต่างกับเหลิงอิ่งที่เคร่งขรึมและนอบน้อม เด็กหนุ่มใบหน้าตุ๊กตาผู้นี้ต
