่อให้เผชิญหน้ากับอวี้ชีก็ยังคงยิ้มแย้มได้อยู่
อวี้ชีพยักหน้าให้ “ไปเถิด หลงต้าน”
เด็กหนุ่มหน้ามนยืนโซเซจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่
ในยามที่เขายืนได้มั่นแล้วก็ถลึงตามองเหลิงอิ่งที่สีหน้าไร้อารมณ์แวบหนึ่งด้วยความโมโห
ไม่ยุติธรรม อะไรกันนี่! ล้วนเป็นองครักษ์ลับของเจ้านายกันทั้งคู่ เหตุใดคนผู้นี้จึงนามว่าเหลิงอิ่ง[2] แต่เขากลับมีชื่อว่าหลงต้าน[3]!
หลงต้านกระโดดออกจากกำแพงไปด้วยที่หน้าพังทลาย หลังจากนั้นไม่นานทั้งคนทั้งหมาก็วิ่งเข้าประตูมาพอเห็นสุนัขตัวใหญ่ อวี้ชีก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “มานี่!”
เอ้อร์หนิวมองหน้าหลงต้านด้วยสีหน้าอย่างผู้บริสุทธิ์
หลงต้านกรอกตา “เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว เจ้านายเรียกเจ้านั่นแหละ!”
สุนัขตัวนี้เจ้าเล่ห์นัก นึกไม่ถึงว่าจะรู้จักแกล้งโง่เป็น
เอ้อร์หนิวหูลู่ลง เดินโอ้เอ้ไปยังเบื้องหน้าอวี้ชี
อวี้ชียื่นมือออกไป “แล้วของล่ะ?”
สุนัขตัวโตพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที หันหลังวิ่งออกไป เพียงชั่วครู่ก็คาบเหอเปา กลับมา กระดิกหางอย่างแรงใส่อวี๋ชีเพื่อขอรางวัล
อวี้ชีรับเหอเปามา เห็นมุมเหอเปาที่ทำด้วยฝีมือประณีตงดงามเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่าถูกน้ำลายของเอ้อร์หนิวทำให้เปียก จึงอดเคาะหัวเจ้าสุนัขตัวโตเบาๆ มิได้
สุนัขตัวโตร้องอย่างน้อยอกน้อยใจ แล้วเริ่มกระดิกหางอย่างแรงอีกครั้ง กระดิกหางไปพลางร้องหงิงๆ เสียงเบาไปทางเหอเปาใบนั้นไปพลาง“ต่อไปนี้อย่าได้ทำเช่นนี้อีก ทำนางตกใจเข้าจะทำอย่างไร”
