ยงจั้นลอบถอนหายใจเงียบๆ
น้องสาวของเขาถือว่าเฉลียวฉลาดมาก
ในขณะนั้นเองมีสุนัขตัวใหญ่วิ่งเข้ามา ในปากคาบเหอเปาสีไพลินสดใสที่ประณีตสวยงามอไว้ใบหนึ่ง
“เอ้อร์หนิว วันนี้ขอบใจเจ้ามาก!” เจียงจั้นแค่เห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นสุนัขขาเน่าตัวนั้นของอวี๋ชี จึงประสานมือขึ้นขอบคุณยามปกติแม้สุนัขตัวนี้จะไม่ค่อยถูกกับเขา แต่ในเวลาสำคัญแล้วก็ช่วยเหลือกันดีไม่น้อย
สุนัขตัวใหญ่มองเจียงจั้นแวบหนึ่ง แล้วเดินผ่านเขาไปยังเบื้องหน้าของเจียงซื่อราวกับมองไม่เห็นกัน มันกระดิกหางอย่างอารมณ์ดีไม่น้อย คาบเหอเปายัดใส่มือของเจียงซื่อ
เจียงซื่อบีบเหอเปาดู เหลือบมองสุนัขตัวใหญ่ที่มองนางตาแปั๋ว คลื่นลูกใหญ่ก็กระเพื่อมไหวในใจ
นางรู้ว่าสุนัขตัวใหญ่ตัวนี้ชื่อ ‘เอ้อร์หนิว’ ซ้ำยังรู้ว่าที่ขามันเน่าเพราะได้ช่วยชีวิตของคนสารเลวนั่นไว้ในสนามรบสุนัขใหญ่ตัวนี้อยู่กับนางมานานมากแล้ว หากบอกว่านางเป็นเจ้าของอีกครึ่งหนึ่งของเอ้อร์หนิวก็ไม่เกินไปนัก
นางไม่เคยเห็นสุนัขที่เข้าใจคนเหมือนเอ้อร์หนิวอีกเลย เมื่อก่อนเวลาเอ้อร์หนิวเจอของดีๆ ก็จะเอามาให้นางเพื่อขอรางวัล
ทว่า
เจียงซื่อก้มหน้าลง มองดูหน้างุนงงของสุนัขตัวใหญ่ที่ไม่ได้รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร
ในชาตินี้ นางมิได้รู้จักมักคุ้นกับเอ้อร์หนิวเลยเหตุใดสายตาที่สนิทสนมของเอ้อร์หนิวจึงได้เหมือนกับชาติที่แล้วเลยเล่า
หงิง เสียงร้องไม่ชัดเจนดังขึ้นในลำคอของมันบอกให้รับรู้ว่ากำลังเร่งอย่างเห็นได้
