ชัด
เจียงซื่อเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่าจู่ๆนางก็ถูกเจียงจั้นดึงมาข้างหลังเขาทันที
“อย่าทำน้องสาวข้าตกใจนะ!” เจียงจั้นถลึงตามองเอ้อร์หนิวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
สุนัขตัวใหญ่แยกเขี้ยว โฮ่ง! แล้วเบี่ยงหัวร้องอ้อนเจียงซื่ออีกสองที หงิงๆ
เจียงจั้นแทบจะก่นด่าออกมา
นี่ไม่ใช่หมาธรรมดาตัวหนึ่งแล้ว แทบจะเป็นหมาขี้หลีตัวหนึ่งแล้ว การปฏิบัติตัวก็ช่างต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เจียงซื่อเปิดเหอเปาสีไพลินสดใสออกท่ามกลางสายตารอคอยของสุนัขตัวใหญ่
ในเหอเปามีทองใบอยู่สองสามใบและไข่มุกกลมสิบกว่าเม็ดน้ำเสียงเจียงจั้นเกลียดชังอย่างยากจะปกปิด“ชุยอี้ไอ้คนสารเลวนั่น มันรวยเหลือกินเหลือใช้ยิ่งนัก!”
ดูอีกฝั่ายสิ ในเหอเปาไม่มีทองใบก็มีไข่มุก แล้วดูเขาสิ อยากจะซื้อก้วนทังเปาให้น้องสาวยังต้องไปติดเงินท่านพ่อไว้
เจียงซื่อเอาทองใบกับไข่มุกยัดให้กับเจียงจั้นโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น “พี่รองเก็บไว้ใช้เถอะเจ้าค่ะ”
เจียงจั้นย่อมไม่มีความคิดหัวโบราณอย่างนั้นแน่นอน เขายิ้มพลางพยักหน้า “ช่วงนี้เงินขาดมือพอดีเลย แต่ว่าทองใบสองสามใบก็พอให้ข้าใช้แล้ว ไข่มุกพวกนี้ให้เจ้าเอาไว้เล่นเถอะ”เจียงซื่อยิ้มปฏิเสธ “อย่างไรเสียก็เป็นของคนอื่นข้าไม่ต้องการ”
เจียงจั้นฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงเอาทองใบกับไข่มุกยัดใส่เหอเปาของตัวเอง
เจียงซื่อเอาเหอเปาสีไพลินเก็บไว้ให้อาหมาน“กลับจวนไปโยนเข้ากระถางไฟเผาเสีย”
สุนัขตัวใหญ่เห็นเจียงซื่อจัดการ
