ด้านนอก
“เอามาให้ข้าไม้หนึ่ง” เจียงจั้นยื่นมือออกมา
“คุณชาย เมื่อสักครู่ท่านบอกบ่าวว่าเป็นผู้ชายไม่กินถังหูลู่ไม่ใช่หรือขอรับ”เจียงจั้นตบบ่าอาจี๋ “ต่อหน้าน้องสาวข้าต้องเป็นเช่นนั้น ตอนนี้ต่อหน้าเจ้าข้าเป็นเจ้านาย ถ้าเจ้านายจะกินถังหูลู่เจ้ามีปัญหาหรือ”
อาจี๋เลียปากแพล่บๆ และรีบส่งขนมถังหูลู่ให้เจียงจั้นไม้หนึ่ง
ริมฝีปากเจียงจั้นกัดลงไปที่ขนม พลางใช้สายตามองสำรวจไปรอบๆ
หนุ่มหล่อหน้าตาดีไม่ว่าจะยืนอยู่ตรงจุดไหนก็เป็นจุดเด่น จึงกลายเป็นจุดสนใจให้ผู้คนที่ผ่านไปมามองเข้าก็เห็นว่าเจียงจั้นกำลังกินถังหูลู่“อ้าว นี่เจียงเอ้อร์นี่” ตรงหน้ามีคนสวมชุดสูงศักดิ์ ในมือถือพัด หน้าตาเจ้าเล่ห์แสนกล “ครั้งก่อนเจ้าวิ่งเร็วเกินไป ครั้งนี้อาจจะไม่ง่ายขนาดนั้นแล้วก็ได้”
เจียงจั้นสีหน้าแย่ลง
คนที่แต่งตัวอย่างกับนกยูงข้างหน้านี่ไม่ใช่ใครอื่นเป็นชุยอี้บุตรขององค์หญิงใหญ่หรงหยางและแม่ทัพชุยซวี่ ทุกครั้งที่พบหน้ากันเขากับเจ้านกยูงนี่มักไม่ลงรอยกันเสมอ
นิสัยของเจียงจั้นหากถูกรังแกสองสามรอบอย่างไรก็ไม่สามารถอดทนได้อยู่แล้ว ครั้งก่อนเพราะอดทนไม่ไหว จึงได้ไปมีเรื่องผิดใจกับชุยอี้เข้าให้จนได้
เขาไม่กลัวมีเรื่องหรอก แต่น้องสี่ยังอยู่ในร้านยาอยู่เลย หากออกมาแล้วเจอกับคนพวกนี้เข้าแย่แน่
เมื่อมองไปยังคนรอบๆ ตัว เจียงจั้นก็แค่นยิ้ม“คุณชายชุย ตรงนี้คนเยอะไปหน่อย หากจะต่อสู้กัน อีกสักพักทางการคงออกมาแน่ ข้าว่าเจ้าคงไม่อ
