คุณหนูสี่ออกไปนินทา ตอนนี้ได้แต่เจ็บใจหากนางหลุดปากแม้แต่นิดเดียวก็ต้องซวยไปทั้งชาติ
หากรู้เช่นนี้แต่แรก นางออกไปอยู่ชนบทอย่างเงียบๆ ตั้งนานแล้ว
“ยังมีพวกเจ้าอีก ต่อไปใครพูดเหลวไหล ข้าจะถอนฟันให้หมดปาก” เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยขึ้น“บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ”
“ออกไปให้พ้นหน้าข้า เจียงซื่ออยู่ต่อก่อน”
ทุกคนรีบสลายตัวไปคนละทิศทาง
เจียงเชี่ยวส่ายหน้า มองเจียงซื่อด้วยสายตาประหลาดใจ
คิดไม่ถึงเลย แม้เมื่อก่อนเจียงซื่อถกเถียงกับนางประจำ แต่ก็ไม่เหมือนวันนี้ที่ลากท่านปั้าสะใภ้รองออกมาฉีกหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย
“เชี่ยวเอ๋อร์ ไปกันเถอะลูก” ซานไท่ไท่กัวซื่อจูงเจียงเชี่ยวเดินออกไป
“ท่านย่ามีอะไรจะกำชับหลานหรือเจ้าคะ” เจียงซื่อถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
เฝิงเหล่าฮูหยินมองเจียงซื่อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วจึงกล่าวขึ้น “เจียงซื่อ เจ้าเป็นสาวเป็นนาง หากพูดมากไปมักจะไม่มีผลดีต่อเจ้า”
นางไม่ใช่หูหนวกตาบอดที่จะไม่รู้ว่าหลานสาวของนางกำลังปะทะคารมกับเซียวซื่ออยู่
นางทำเป็นไม่สนใจเจียงซื่อได้และยอมถอยให้นางก้าวหนึ่ง แต่อย่าทำให้หลานสาวคนอื่นของนางนิสัยเสียไปด้วย
“ท่านย่าโปรดวางใจ หลานเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เจียงซื่อยิ้มและทำราวกับไม่เห็นสีหน้าไม่พอใจของเฝิงเหล่าฮูหยิน
“ไปได้แล้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินเห็นท่าทางยิ้มแย้มของเจียงซื่อ อดไม่ได้ที่จะโบกมือไล่กลับไป
หลานสาวที่ไร้ค่าคนหนึ่ง หากไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวาย นางก็ไม่ต้องใส่ใจอะไรใ
