า “ข้างนอกเอะอะอะไรกัน”
อาฝูเดินออกไปดูข้างนอก เพียงไม่นานก็กลับเข้ามารายงาน “ไม่ทราบว่าปั้าหลิวเข้ามาได้อย่างไรเจ้าค่ะ ตอนนี้ร้องไห้อยู่ต่อหน้าคุณหนูสี่”
เฝิงเหล่าฮูหยินแค่นเสียงในใจพลางยื่นมือออกมา“ประคองข้าออกไปดูหน่อย”
“เอ้อร์ไท่ไท่ เหล่าฮูหยินมาแล้วเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างๆ เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อเอ่ยขึ้นเบาๆ
เซียวซื่อเลิกคิ้วสูง
เหล่าฮูหยินออกมาพอดี จะได้เห็นความอัปยศของนังเด็กสมควรตายนี่
ปั้าหลิวมองไปทางเฝิงเหล่าฮูหยินที่กำลังเดินมามองไปยังเซียวซื่อแวบหนึ่ง
เซียวซื่อจึงส่งสายตากลับ
ทันใดนั้นปั้าหลิวก็ลุกขึ้นแล้วตะโกนขึ้นมา “ในเมื่อคุณหนูสี่ไม่ยอมอภัยให้บ่าว บ่าวขอตายดีกว่าเจ้าค่ะ ฝากคุณหนูสี่ดูแลครอบครัวของบ่าวด้วย”
ปั้าหลิวพูดพลางมองไปยังกำแพงของเรือน
กรี้ดด หลายคนตกใจจนรีบปิดตา แต่กลับไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้นอย่างที่ทุกคนคิดเอาไว้ในใจ
ตอนที่ทุกคนลืมตาขึ้นมาก็เห็นอาหมานเหยียบชายกระโปรงของปั้าหลิวเอาไว้ ปั้าหลิวเองก็ล้มลงกระโปรงขาดนอนอ้าปากพะงาบๆ อยู่กับพื้นทันใดนั้นเองทุกคนก็เห็นชุดชั้นในที่ขาดเป็นรูโผล่ออกมา
จากสถานการณ์ที่เงียบกริบกลายเป็นเสียงหัวเราะ ไม่รู้ว่าใครใจกล้ากล่าวขึ้นมาประโยคนึง“ที่แท้ปั้าหลิวก็เป็นคนมัธยัสถ์นี่เอง”ทุกคนหัวเราะกันสนุกสนาน
อาหมานเองยังไม่ยอมเอาเท้าที่เหยียบชายกระโปรงของปั้าหลิวออก อีกทั้งกล่าวสมทบอย่างเย้ยหยันว่า “อยากจะตายแต่ดันสร้างเรื่อ
