เฝิงเหล่าฮูหยินมองจ้องเซียวซื่ออย่างไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้
สะใภ้คนนี้ของนางให้ดูแลบ้านเรือนนานไปแล้วหรืออย่างไรถึงได้เลอะเลือนไปแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายตัวจริงของจวนปัวแห่งนี้ ถึงยื่นจมูกเข้ามาสอดเรื่องในเรือนฉือซินได้
คำพูดของเจียงซื่อก่อนเดินออกไป อดไม่ได้ที่จะทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินขุ่นเคือง
ห้องครัวใหญ่รังแกเจียงซื่อ แล้วยังดันตรงกับวันที่เจียงเชี่ยนกลับมาเยี่ยมเรือนเห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเจียงซื่อหักหน้าเจียงเชี่ยนที่เรือนฉือซินได้ยินถึงหูของเซียวซื่อเข้าให้แล้ว เซียวซื่อถึงกลั่นแกล้งให้สีสันชีวิตกับเจียงซื่อเช่นนี้
เฝิงเหล่าฮูหยินอาบน้ำร้อนมาก่อน เรื่องวุ่นวายหลังจวนนางคร้านจะใส่ใจ แต่กลับมาเดือนร้อนถึงนางเช่นนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน
เจียงเชี่ยนไม่ได้ไปที่เรือนหยาซิน เซียวซื่อเองก็กลับมาเล่นงานเจียงซื่อ แสดงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนฉือซิน เซียวซื่อรับรู้ทั้งหมดทุกอย่าง
เรื่องในเรือนของนางกลับรู้ไปถึงหูของผู้อื่นสำหรับเฝิงเหล่าฮูหยินแล้วจะทนรับได้อย่างไรเฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งคิดยิ่งโกรธ สาดน้ำชาในถ้วยใส่หน้าเซียวซื่อพลางกันฟันพูด “ข้ายังไม่ตายนะ”
น้ำชาในถ้วยนั้นถึงแม้ว่าจะหายร้อนแล้ว ไม่ได้ลวกผิวนางแต่อย่างใด จะอย่างไรเซียวซื่อเป็นผู้ที่อายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว แถมยังเป็นผู้ดูแลจวนแห่งนี้มาเสียนมนาน น้ำชาบนใบหน้าของเซียวซื่อค่อยๆ ไหลลงมา ซ้ำใบชายังติดอยู่บนใบหน้
