าเวลานี้ น้ำชาที่สาดเข้ามาทำให้นางร้อนผ่าวไปทั้งใจ แค้นจนอกแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
“เหล่าฮูหยิน ท่านพูดเช่นนี้ทำให้ข้าผู้เป็นสะใภ้รู้สึกไม่มีหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ข้าไม่ทราบว่าข้าทำผิดอะไรถึงทำให้ท่านโกรธเคืองได้ถึงเพียงนี้…”
เฝิงเหล่าฮูหยินได้สติขึ้นมามองไปยังเซียวซื่อที่รู้สึกอับอาย แม้ความโกรธจะทุเลาลงไปบ้างแล้วแต่นางกลับรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
เมื่อครู่นางคิดมากไปหน่อย เซียวซื่อเองก็นับได้ว่าดูแลจวนมานาน หากไม่ไว้หน้านางหน่อยก็ต้องนึกถึงหน้าหลานทั้งสองของนางไว้บ้าง
“ช่างเถิด เจ้ากลับไปเสีย พรุ่งนี้เช้าก็ให้ปั้าหลิวออกจากจวน อย่าให้มาขวางหูขวางตาข้าอีก”เฝิงเหล่าฮูหยินคลายความโกรธลง
“เชิญเหล่าฮูหยินพักผ่อน ข้าขอตัวก่อน ไม่รบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ”พอเซียวซื่อเดินจากไป ห้องโถงใหญ่ของเรือนฉือซินก็เงียบสงัด หากมีเข็มร่วงลงพื้นก็คงได้ยิน
เฝิงเหล่าฮูหยินมองไปทางเฝิงมาหม่าแต่กระนั้นก็ยังไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
กดดันจนเฝิงมาหม่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหงื่อกแตกพลั่กจนถึงคอเสื้อ
เฝิงมาหม่าคุกเข่าลง ทำให้อาฝูและอาสี่คุกเข่าตาม
แม้กระทั่งบรรดาบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนอกที่ไม่ได้เข้ามาก็คุกเข่าตามไปด้วย“พูดมา ใครมันสาระแนมากความ” เฝิงเหล่าฮูหยินเอื้อมมือออกไปหยิบถ้วยชายกดื่มขึ้น พอยกมือขึ้นก็นึกได้ว่าชาถ้วยนั้นเพิ่งจะยกสาดใส่หน้าของเซียวซื่อออกไป สีหน้าของนางก็ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก
อาฝูอาศัยความกล้าหยัดกายลุกขึ้นถ
